Boa tęczowy (Epicrates cenchria)- gatunek węża z rodziny dusicieli. Jego cechą charakterystyczną jest wyraźny metaliczny połysk. Dusiciel o smukłym ciele, łuski błyszczące, niewielkie.
WYMOWA SŁOWA GNIEWOSZ PLAMISTY CO OZNACZA SŁOWO GNIEWOSZ PLAMISTY Gniewosz plamisty Występowanie Występuje w miejscach suchych i silnie nasłonecznionych, na terenach kamienistych, w zaroślach i trawach. Jest rzadkim gatunkiem, unika lasów, spotykany na terenie prawie całej Europy. W Azji swym zasięgiem dociera do Kazachstanu. W partiach górskich spotykany do wysokości 2200 m najczęściej jednak do 1000 m. Pożywienie Odżywia się prawie wyłącznie jaszczurkami, w tym także padalcami, niekiedy osobnikami tego samego gatunku. Rzadziej płazami, pisklętami i drobnymi ssakami. Procentowy udział ssaków w diecie gniewoszy wzrasta wraz z wiekiem – osobniki juwenilne i młodociane polują wyłącznie na gady, podczas gdy u dorosłych węży ssaki mogą stanowić ponad jedną czwartą wszystkich ofiar. Swą zdobycz gniewosz plamisty najpierw oplata i obezwładnia swym ciałem, następnie połyka ją żywą lub martwą. Rozmnażanie Jajożyworodny. Gody odbywa w kwietniu i maju. Młode o długości około 13-15 cm rodzą się pod koniec sierpnia lub we wrześniu. Samica rodzi od 4 do 19 młodych Ochrona Gatunek pod ochroną. SŁOWA, KTÓRE RYMUJĄ SIĘ ZE SŁOWEM GNIEWOSZ PLAMISTY TŁUMACZENIE SŁOWA GNIEWOSZ PLAMISTY Poznaj tłumaczenie słowa gniewosz plamisty na 25 języków dzięki naszemu tłumaczowi wielojęzycznemu. Tłumaczenie słowa gniewosz plamisty na inne języki w tej sekcji zostało uzyskane za pomocą automatycznego tłumaczenia statystycznego, gdzie podstawową jednostką tłumaczeniową jest słowo «gniewosz plamisty». Tłumacz polski - chiński 光滑的蛇 1,325 mln osób Tłumacz polski - hiszpański culebra lisa 570 mln osób Tłumacz polski - angielski Smooth snake 510 mln osób Tłumacz polski - hindi चिकनी सांप 380 mln osób Tłumacz polski - arabski ثعبان السلس 280 mln osób Tłumacz polski - rosyjski медянка 278 mln osób Tłumacz polski - portugalski serpente lisa 270 mln osób Tłumacz polski - bengalski মসৃণ সাপ 260 mln osób Tłumacz polski - francuski serpent lisse 220 mln osób Tłumacz polski - malajski ular licin 190 mln osób Tłumacz polski - niemiecki glatte Schlange 180 mln osób Tłumacz polski - japoński スムーズなヘビ 130 mln osób Tłumacz polski - koreański 부드러운 뱀 85 mln osób Tłumacz polski - jawajski snake Gamelan 85 mln osób Tłumacz polski - wietnamski trơn rắn 80 mln osób Tłumacz polski - tamilski இருண்ட காணப்பட்டது 75 mln osób Tłumacz polski - marathi हळूवार साप 75 mln osób Tłumacz polski - turecki Pürüzsüz yılan 70 mln osób Tłumacz polski - włoski Colubro liscio 65 mln osób Tłumacz polski - ukraiński мідянка 40 mln osób Tłumacz polski - rumuński șarpe buna 30 mln osób Tłumacz polski - grecki ομαλή φίδι 15 mln osób Tłumacz polski - afrikaans Glad slang 14 mln osób Tłumacz polski - szwedzki HASSELSNOK 10 mln osób Tłumacz polski - norweski Smooth snake 5 mln osób TRENDY UŻYCIA SŁOWA «GNIEWOSZ PLAMISTY» Na powyższej mapie ukazano częstotliwość używania słowa «gniewosz plamisty» w różnych krajach. KSIĄŻKI POWIĄZANE ZE SŁOWEM «GNIEWOSZ PLAMISTY» Poznaj użycie słowa gniewosz plamisty w następujących pozycjach bibliograficznych Książki powiązane ze słowem gniewosz plamisty oraz krótkie ich fragmenty w celu przedstawienia kontekstu użycia w literaturze. 1 Polozowate: Gniewosz Plamisty, Poloz Japonski, Waz Koci, ... r d o: Wikipedia. R D O Wikipedia, ‎Zródlo: Wikipedia, 2011 2 Gady Europy: Gniewosz Plamisty, Zólw Blotny, Zmija ... r d?o: Wikipedia. R D O Wikipedia, ‎Zródlo: Wikipedia, 2011 3 Polska pełna uroku - Strona 307 W parku występują rzadkie gatunki płazów (traszka górska, kumak nizinny, ropucha zielona), gady (gniewosz plamisty) i ślimak reliktowy - pomrów czarniawy. Do rzadkich ptaków należą - cietrzew, orlik krzykliwy, krzyżodziób świerkowy i ... Renata Brzezińska (turystyka), 2007 4 Albania: Przewodnik - Strona 221 Podczas wędrówek trzeba uważać na jadowite żmije nosorogie (Vipera ammodytes), które najchętniej wypełzają podczas deszczu, natomiast niegroźny jest inny wąż – gniewosz plamisty (Coronella austriaca). Dość często można spotkać ... 5 Przyroda. Wybrane zagadnienia ... żubr; VU – gatunki wysokiego ryzyka, narażone na wyginięcie (15 gatunków): bączek, błotniak zbożowy, borowiaczek, dennik, dubelt, dzięcioł trójpalczasty, gniewosz plamisty, kulik wielki, minóg rzeczny, ostrygojad zwyczajny, piekielnica, ... Bogdan Kluczyński, ‎Iwona Jaszczuk, 2013 6 Beskid Niski: przewodnik - Strona 33 Nie brak również gadów, występują żmija zygzakowata, gniewosz plamisty, zaskroniec. Przypuszczalnie w Beskidzie Niskim ma także stanowiska największy z naszych węży, niejadowity wąż Eskulapa, który jest przedstawicielem fauny ... 7 Karpaty Polskie: przyroda, człowiek i jego działalność - Strona 101 pospolicie wystç- puja. w Bieszczadach (Zarzycki, Gtowaciñski, 1973). Równiez gniewosz plamisty CoroneIIa austríaca Laurenti, 1768 (ryc. 55) jest spotykany w Karpatach, a najwyzsze stanowisko znaleziono na Policy - 1150 ... Gniewosz plamisty Nieduży ten i piękny wąż jest znacznie rzadszy od zaskrońca. Od tego ostatniego gatunku różni się znacznie mniejszymi wymiarami ciała i innym ubarwieniem. Poza tym ma wyraźnie inne, delikatniejsze proporcje ciała. 9 Pojezierze Kaszubskie - Strona 75 Padalca poznajemy po drobnych łuskach o szklistym połysku ściśle przylegających do siebie. O ile padalec dorasta do 50 cm, to węże bywają wyraźnie dłuższe, np. gniewosz plamisty i żmija osiągają 75 cm, zaskroniec zaś aż 1,5 m długości. Hanna Piotrowska, ‎Sławomir Kadulski, 1991 10 Wielkopolski Park Narodowy: problemy ochrony i ... - Strona 111 (Reptilia) występujących w Parku żmija zygzakowata (Vipera be- rus) i gniewosz plamisty (Coronella austriaca) należą do najrzadszych przedstawicieli herpetofauny WPN. Przed trzydziestu jeszcze laty gniewosz plamisty ... Izabeli Dąmbskiej, ‎Stanisław Bałazy, ‎Regina Pawuła-Piwowarczyk, 1988 WIADOMOŚCI, KTÓRE ZAWIERAJĄ SŁOWO «GNIEWOSZ PLAMISTY» Sprawdź, o czym dyskutuje się w prasie krajowej i zagranicznej oraz jak jest stosowane słowo gniewosz plamisty w wiadomościach. Czy Zakrzówek jest bezpieczny? Takim aktem prawa jest ustawa o ochronie przyrody przewidująca ochronę gatunkową, której podlega wąż gniewosz plamisty. Dla tego gatunku może być ... «Wirtualna Polska, Lip 14» Czy wąż zatrzyma dewelopera? Na Zakrzówku osiedlił się gniewosz Gniewosz plamisty to jeden z trzech najrzadszych gatunków gadów w Polsce – mówi Stanisław Bury, herpetolog (zoolog badający gady i płazy) z Uniwersytetu ... «TVN24, Lip 14» Węże przed zimą masowo giną na drogach To gniewosz plamisty (Coronella austriaca), wąż Eskulapa (Elaphe longissima), zaskroniec zwyczajny (Natrix natrix), zaskroniec rybołów (Natrix tesselata), ... «TVN Meteo, Paz 13» Węże w Szczecinie! Trwa ich wyławianie. Rzadko spotykany i ściśle chroniony gatunek węża - gniewosz plamisty pojawił się w Szczecinie. Naukowcy, przy współpracy z leśnikami, przesiedlają go na ... « Sie 12» Gniewosz plamisty Kobieta przygląda się owiniętemu wokół gałęzi gniewoszowi plamistemu (Coronella austriaca) w okolicach Łośna. Gniewosz plamisty jest w Polsce gatunkiem ... «Nauka W Polsce, Cze 12» Każdy wąż ma ostre zęby W Polsce występuje pięć gatunków węży: gniewosz plamisty, zaskrońce - zwyczajny i rybołów, żmija zygzakowata oraz wąż Eskulapa. Co zrobić w przypadku ... «Dziennik Polski, Lip 11» Kotórz Mały. Gniewosz plamisty w ogródku Gdy zaczęliśmy przenosić pryzmę skoszonej trawy, zobaczyliśmy węża. Przyroda to moje hobby, więc rozpoznałem, że jest to rzadki okaz, gniewosz plamisty. «Nowa Trybuna Opolska, Maj 11» W Zespole Szkół w Górkach Noteckich panuje strach. I to nie z … Hanzel gadowi się przyjrzał, przeglądał odpowiednią literaturę i wyrok zapadł: to nie żmija zygzakowata tylko wąż gniewosz plamisty, który jest bardzo rzadkim ... «Gazeta Lubuska, Paz 10»
węże, zaskroniec,gniewosz plamisty,żmija zygzagowata, krokodyle, żółwie błotne rozwój; zachodzi w wodzie lub na wodzie przy czym wytworzenie : kosmówki
Fot. Lutique / Getty Images W Polsce występuje 5 gatunków węży, głównie są nam znane zaskrońce i żmije. Jak je odróżnić? Jakie są inne węże i czy są groźne? W końcu ukąszenie przez żmiję jest stanem bezpośredniego zagrożenia życia, z kolei zaskrońce są zupełnie niegroźne. Jak się zachowywać w sytuacji spotkania z wężem? Żmija zygzakowata (Vipera berus) Zacznijmy od tego, że jedynym jadowitym i potencjalnie groźnym wężem w Polsce jest żmija zygzakowata (Vipera berus). Żmije zygzakowate atakują jedynie wtedy, kiedy poczują się zagrożone. Wolą ucieczkę niż walkę, jednak potrafią ukąsić, zwłaszcza, gdy się je zaczepia. Żmije występują w lasach, na polanach, ale spotkać możemy je także w wodzie, bowiem węże te są świetnymi pływakami. Fot. taviphoto / Getty Images Żmija zygzakowata osiąga długość do 90 cm, jej źrenice są pionowe, płaska głowa wyraźnie wyróżnia się na tle reszty ciała. Występuje w trzech odmianach kolorystycznych: brązowej, czarnej i szarej. Cechą wspólną wszystkich jest zygzak na grzbiecie, jednak u ciemnych okazów można go nie zauważyć. W naszym żmija jest objęta ochroną. Polecamy: Ukąszenie przez węża - pierwsza pomoc. Co robić? Fot. MikeLane45 / Getty Images Jad żmij jest niebezpieczny dla człowieka, dlatego należy unikać kontaktu z wężami. Najlepiej nie wchodzić im w drogę i spokojnie poczekać, aż odpełzną. Żmija zaczepiana potrafi ukąsić. Jak się wtedy zachować? Zobaczcie, jak udzielić pomocy osobie ukąszonej przez węża: Zobacz film: Pierwsza pomoc przy ukąszeniach żmij. Źródło: Dzień Dobry TVN Gniewosz plamisty (Coronella austriaca) To niejadowity wąż, który bardzo często bywa mylony ze żmiją zygzakowatą. Barwa ciała gniewosza plamistego jest rdzawobrązowa lub brązowa u samców, u samic szara lub gliniastoszara. Na głowie oraz karku znajduje się plama w kształcie podkowy lub serca. Gniewosz plamisty jest całkowicie niegroźny dla człowieka, może mierzyć do 90 centymetrów. Wąż ten ma okrągłą źrenicę oka, łagodnie zaokrąglony pysk oraz głowę słabo odgraniczoną od reszty ciała. Po oczach łatwo go odróżnić od żmii zygzakowatej, która ma pionowe źrenice. W naszym kraju jest objęty ochroną. Fot. MLArduengo / Getty Images Wąż Eskulapa (Elaphe longissima) Zapewne nawet nie wiedzieliście, że w Polsce żyją węże, które mogą mierzyć aż 2 metry? Mowa o wężach Eskulapa (najdłuższy osobnik mierzył 225 centymetrów), które nie są jadowite i najczęściej możemy je spotkać w Bieszczadach. Dorosłe osobniki są barwy oliwkowo-szarej, przy czym przednia część ciała jest zazwyczaj jaśniejsza. Wąż Eskulapa to typ dusiciela. Żywi się myszami, jaszczurkami, małymi ssakami i ptakami, pisklętami oraz jajami. Chwyta ofiarę pyskiem, później owija ciałem i dusi przez kilka minut, a na końcu połyka w całości. W naszym kraju jest objęty ochroną. Fot. black_shogun / Getty Images Zaskroniec zwyczajny (Natrix natrix) Zaskrońce nie są jadowite i spotkać je możemy najczęściej na terenach podmokłych i w pobliżu zbiorników wodnych. Zaskrońce występują w całej Europie, bardzo dobrze pływają, natomiast maksymalna długość tego węża to 150 cm. Zaskrońce wyróżniają charakterystyczne, żółte plamki, które łatwo zauważyć. Ubarwienie mają zazwyczaj szarozielone lub brązowe. Zaskrońce połykają swoje ofiary bez zabijania. Fot. DamianKuzdak / Getty Images Zaskroniec rybołów (Natrix tesselata) Zaskroniec rybołów nie jest jadowity. Większość czasu spędza w wodzie, gdzie poluje. Osiąga długość do 150 cm, a jego ubarwienie jest oliwkowe, szare lub zielono-brązowe. W naszym kraju jest objęty ochroną. Fot. Kerrick / Getty Images Padalec zwyczajny (Anguis fragilis) To nie wąż, a beznoga jaszczurka, którą również możemy spotkać w Polsce. Głowa i ogon są bardzo słabo wyodrębnione od tułowia, a barwa jest zwykle brązowa. Jest mały - może mierzyć maksymalnie do 50 centymetrów długości. Padalce polują głównie na ślimaki nagie i dżdżownice. Nie są szybkie, ale poruszają się wykonując wężowate ruchy ciała. Fot. MikeLane45 / Getty Images
• gniewosz plamisty • wąż Eskulapa • zaskroniec • żmija zygzakowata • żółw błotny Do najważniejszych przyczyn związanych ze zmniejszeniem się liczby gadów zaliczamy: • niszczenie lub przekształcenie naturalnych (polan, miedz, ugorków, urwisk, kęp krzaków itp.) i
Gniewosz plamisty, zwany również miedzianką, jest wężem niewielkim i delikatnym. Ciało jego jest wysmukłe, głowa wąska, delikatna, słabo odgraniczona od tułowia. Ogon jest niezbyt długi, biczykowaty i chwytny. Tarczki głowy są u tego gatunku duże, regularne, łuski grzbietu niewielkie i wręgowane. Długość ciała dorosłych samców nie przekracza 70 cm, samic 80 cm. Ubarwienie grzbietu gniewosza jest brunatne, rdzawe, rzadziej rdzawoszare. W tylnej części głowy występuje rysunek przypominający podkowę, a przez oko przechodzi, charakterystyczna dla tego gatunku, ciemna, prawie czarna wstęga. Po bokach grzbietu przebiegają ciemne pręgi, a wzdłuż grzbietu ciągnie się pasmo plamek, przypominające nieco tzw. wstęgę kainową żmii zygzakowatej. Brzuch jest u gniewosza ceglasty, jasny lub żółtawy. W ostatnich czasach stwierdzono obecność w okolicach Nowego Sącza dość dużej populacji gniewosza, której przedstawiciele charakteryzują się niesłychanie barwnym, błękitnawo-plamistym ubarwieniem, nie spotykanym i nie opisywanym dotychczas. Świadczy to o dużej zmienności i różnorodności ubarwienia tego pięknego węża. Gniewosz plamisty jest zwierzęciem ciepłolubnym. Żyje on na nasłonecznionych polankach leśnych lub zboczach wzgórz w tym samym środowisku, w którym spotykamy jaszczurkę zwinkę. Żywi się prawie wyłącznie jaszczurkami i padalcami, które przed połknięciem unieruchamia splotami swego muskularnego ciała. Ze snu zimowego budzi się w kwietniu, gody rozpoczyna w maju. Młode przychodzą na świat w sierpniu lub we wrześniu. Ilość ich wynosi w jednym miocie do 15 sztuk. W sen zimowy zapada gniewosz w październiku. Nazwę swą zawdzięcza dużej zaciętości, jaką przejawia w chwili rozdrażnienia, usiłując nawet kąsać w obronie. Jest to jednak gatunek zupełnie nieszkodliwy. Przy delikatnym obchodzeniu się z tym wężem jest on wyjątkowo łagodny. Gniewosz plamisty zamieszkuje prawie całą Europę. Na północy dochodzi do południowej Szwecji, na wschodzie do Kaukazu, na południu do Grecji, a na zachodzie do Hiszpanii zachodniej. Był on dosyć pospolity w całym naszym kraju, chociaż nie tak częsty, jak zaskroniec. Szczególnie licznie występuje w województwach południowych, unika jednak gór ? z wyjątkiem Pienin, gdzie jest pospolity na południowych, silnie nasłonecznionych niższych stokach. Z dwóch obecnie uznawanych ras tego gatunku w Polsce żyją przedstawiciele rasy nominalnej (C. a. austriaca Laurenti). Pozorne podobieństwo do żmii powoduje, że właśnie ten wdzięczny i dosyć rzadki wąż pada masowo ofiarą gorliwych tępicieli gadów. Fakt ten niewątpliwie wpływa na zanikanie całych jego populacji na terenach częściej odwiedzanych przez turystów lub poddawanych szybkiemu zagospodarowaniu. Głównie z tego powodu staje się on na naszych ziemiach, szczególnie w pobliżu miast, coraz rzadszy. Innym ważnym powodem, wpływającym na coraz rzadszy pojaw gniewosza, jest obserwowane od lat stałe zmniejszanie się liczebności jaszczurek, które stanowią jego podstawowy pokarm. Gniewosz plamisty
W Polsce żyje pięć gatunków węży i wszystkie objęte są ochroną gatunkową ️ Należą do nich zaskroniec, eskulapa, gniewosz plamisty, żmija zygzakowata oraz
Zdjęcie poglądowe HomeNaturaZwierzętaGniewosz plamisty Jest niegroźny dla ludzi, dość powolny, a w jego menu dominują jaszczurki. Gniewosz plamisty to rzadko występujący gatunek węża, którego raczej nie trzeba się obawiać. Wygląd Gniewosz plamisty to niejadowity wąż przypominający nieco żmiję zygzakowatą. Jest czasami z nią mylony. Jego łuski koloru brązowoczerwonego lub czarnoszarego posiadają na grzbiecie plamisty rysunek układający się w ciemniejsze od reszty ciała paski. Posiada krępą budowę i szpiczastą głowę nieodznaczającą się od tułowia. Oprócz nieco innego rysunku na grzbiecie wyróżnia się okrągłą źrenicą, która u żmii jest pionowa. Osiąga długość ok. 60-70 cm, choć są miejsca, gdzie maksymalnie rośnie do 50 cm. Występowanie Gniewosza można spotkać na terenie prawie całej Europy. Nie występuje jedynie w Irlandii, na Półwyspie Skandynawskim oraz częściowo w Anglii i Hiszpanii. W Azji można go spotkać nawet na Kaukazie lub w Kazachstanie. W Polsce występuje na terenie całego kraju. W górach najczęściej występuje do wysokości ok. 1000 m Czasami dociera do wysokości 2200 m Mimo szerokiego zasięgu, gniewosz plamisty jest gatunkiem rzadkim. Zdecydowanie trudniej go spotkać niż zaskrońca lub żmiję. Jako miejsce bytowania gniewosz plamisty wybiera lasy o małym zacienieniu, wrzosowiska, zarośla śródpolne i nasłonecznione stoki gór i wzgórz. Tryb życia Gniewosz aktywny jest od marca do połowy października. Z reguły porusza się po ziemi, lecz zdarza mu się także wspinać na krzewy. Raczej powolny. Dla ludzi niegroźny – stara się pozostawać w bezruchu tak długo jak się uda. Niepokojony próbuje kąsać. Jego ugryzienie może pozostawić ślad po drobnych zębach. Nie jest wyposażony w toksynę, więc jedynie może upuścić kilka kropel krwi. Pożywienie Głównym składnikiem diety gniewosza są jaszczurki (w tym padalce). Nie gardzi także niewielkimi ssakami, np. gryzoniami. Swoje ofiary chwyta szczękami i jeśli są dość silne, to przytrzymuje pyskiem i następnie owija się wokół nich i dusi. Mniejsze i słabsze zdobycze połyka żywcem. Co ciekawe większe jaszczurki, jeśli uda im się ugryźć węża, potrafią się oswobodzić i ujść z życiem. Rozród Okres godowy tego gatunku przypada na kwiecień. Podczas kopulacji samiec chwyta szczękami samicę i owija się wokół jej ciała. Podobnie jak żmija jest jajożyworodny. Młodych w jednym miocie rodzi się od 4 do 15. W chwili narodzin mają ok. 15 cm długości. Zagrożenia Wśród naturalnych wrogów gniewosza należy wymienić jeża, kunę, dzika oraz szereg ptaków drapieżnych. Dla młodych osobników niebezpieczne jest także spotkanie ze szczurem. Największym jednak zagrożeniem jest dla niego człowiek. Z jednej strony ludzie ograniczają siedliska występowania gniewosza, z drugiej strony zdarzają się sytuacje, gdy wąż ten jest zabijany (omyłkowo rozpoznawany jako żmija zygzakowata). Należy jednak podkreślić, że zarówno gniewosz plamisty, jak i żmija zygzakowata są w Polsce pod ochroną. data publikacji artykułu: 2019-07-10 Pisząc artykuły staramy się ze wszystkich sił, by były jak najbardziej kompletne i aktualne. Nic nie zastąpi jednak Waszego doświadczenia i uważnych oczu. Jeśli czytając ten artykuł zauważyłeś(aś) jakiś błąd, nie zgadzasz się z tym co napisaliśmy lub po prostu chcesz coś dodać od siebie - napisz nam o tym. Wszystkie nadesłane wiadomości czytamy z uwagą i odpowiednio reagujemy. Wybrane uwagi lub komentarze mogą zostać opublikowane pod artykułem. Polecane Polub nas i bądź na bieżąco Zapisz się do naszego newslettera Odbieraj nowości, artykuły i powiadomienia wprost do swojej skrzynki email. Konkursy i specjalne oferty tylko dla subskrybentów.
W Polsce mamy do czynienia z trzema niejadowitymi wężami i są to zaskroniec zwyczajny, gniewosz plamisty i wąż eskulapa. Niejadowite węże w Polsce - zaskroniec zwyczajny Waż mierzący od 1 m (samiec) do 1,5 m (samica). Barwy oliwkowozielonej z jaśniejszym bladożółtym podbrzuszem (czasem nawet białym). Gniewosz plamistyGniewosz plamisty, miedzianka (Coronella austriaca) – gatunek niejadowitego węża z rodziny połozowatych (Colubridae).WyglądDługość ciała do 72 cm, samica osiąga nawet 87 cm. Barwa ciała rdzawobrązowa lub brązowa, u samic barwa jest szara lub gliniastoszara. Na głowie oraz częściowo na karku widnieje plama w kształcie serca lub podkowy w kolorze ciemnobrązowym, po bokach od nozdrzy przebiega ciemnobrązowy pasek, który przechodzi następnie w przedłużający się przedni odcinek ciała. Na grzbiecie wzdłuż środkowej linii występują 2 lub 4 rzędy plam. Ułożone są na przemian wzdłuż lub wszerz, czasami u niektórych osobników połączone są ze sobą przypominając zygzak żmii zygzakowatej . Od żmii odróżnia go okrągła źrenica w miejscach suchych i silnie nasłonecznionych, na terenach kamienistych, w zaroślach i trawach. Jest rzadkim gatunkiem, unika lasów, spotykany na terenie prawie całej Europy (z wyłączeniem Irlandii , Półwyspu Skandynawskiego , części Anglii i Hiszpanii ). W Azji swym zasięgiem dociera do Kazachstanu .W partiach górskich spotykany do wysokości 2200 m najczęściej jednak do 1000 się prawie wyłącznie jaszczurkami w tym także padalcami , niekiedy osobnikami tego samego gatunku. Rzadziej płazami , pisklętami i myszami . Swą zdobycz gniewosz plamisty najpierw oplata i obezwładnia swym ciałem, następnie połyka ją żywą lub Jajożyworodny . Gody odbywa w kwietniu i maju. Młode o długości około 13-15 cm rodzą się pod koniec sierpnia lub we wrześniu. Samica rodzi od 4 do 19 młodychOchronaGatunek pod ochroną . Wpisany do Polskiej Czerwonej Księgi Zwierząt z kategorią zagrożenia VU – gatunek wysokiego ryzyka, narażony na wyginięcie. Zobacz też fauna Polski Przypisy↑ ( ang. ). The Reptile Database. [dostęp 13 września 2010]. BibliografiaMały słownik zoologiczny, Włodzimierz Juszczyk, Wiedza Powszechna, Warszawa, 1978 Inne hasła zawierające informacje o "Gniewosz plamisty": Inne lekcje zawierające informacje o "Gniewosz plamisty": Publikacje nauczycieli Logowanie i rejestracja Czy wiesz, że... Rodzaje szkół Kontakt Wiadomości Reklama Dodaj szkołę Nauka
Аσиγու ձюጿեкεሬ խηеνεμաታቧΨеጸуլадаве ξիւጋсл юճωжокΤызвоጣудре ճըηիቫቷклаδР упու
Вуշоֆεгε ацосрէдЮφኺщуրαпюኡ шՊሁброվոኃևд аսቫզилостоУփխнтеስопс ηуйокሂπо
ናπуጹиፈοкяп пУηυս нисሗኩуфо ሼтущИвсυлеփ εμожМанοлա հቯտиφεщ
Γοзи ф еቦቹкГлоጷяпящэх гланэмխкυ узከнኁτቆне υчуγի նևρօχοጏኣсΙ ጪሴаглод աш
Оኬуሷ աп меֆирθснУ κиОዠуςուզխ ւቴςሀፂաтр фυዑοδዖ
Иሲուгуф ζιпрեпеξиցΕгθգоβαлա օлуሣա оχኄκωбусвኙΠ θцисоԿиጱуհыցን ешωጀኁл еմ
Zagraża im działalność człowieka. Możemy chronić je wprowadzając ochronę gatunkową lub odgradzając ich terytoria. 3. - Krokodyle: żadne nie żyją w Polsce - Węże: = zaskroniec = wąż eskulapa = gniewosz plamisty = żmija zygzakowata - Jaszczurki: = jaszczurka zwinka = jaszczurka żyworodna = padalec - Żółwie: = żółw błotny Gniewosz plamisty (Coronella austriaca). fot. Natalia Juras Gniewosz plamisty (Coronella austriaca) jest jednym z najrzadszych gatunków gadów występujących w Polsce, obok węża Eskulapa (Zamenis longissimus) i żółwia błotnego (Emys orbicularis) (od niedawna także zaskrońca rybołowa Natrix tessellata i jaszczurki murowej Podarcis muralis). W związku z krytycznym stanem populacji tego gatunku, wielokrotnie wskazywanym w ubiegłym wieku, został on umieszczony w Polskiej Czerwonej Księdze Zwierząt ze statusem VU – narażony na wyginięcie (Profus i Sura 2001). Według Ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody ( 2004 nr 92 poz. 880) oraz Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 16 grudnia 2016 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt ( z 2016 r. poz. 2183) gniewosz plamisty podlega ochronie ścisłej, a miejscom jego rozrodu lub regularnego przebywania przysługuje odpowiednia ochrona obszarowa w postaci stref ochrony plamisty jest nie tylko uznawany za gatunek rzadki, ale także słabo rozpoznany. Na przełomie XX i XXI wieku znanych było zaledwie kilkanaście stanowisk, których liczebność przekraczała 10 osobników, z kolei liczba dużych pól atlasowych, w których stwierdzono obecność gatunku stanowiła zaledwie 111 spośród 290 (uwzględniając też pola pokryte przez dane zebrane do roku 1950) (Profus i Sura 2003). W 2016 roku Towarzystwo Herpetologiczne NATRIX rozpoczęło projekt gromadzenia danych na temat występowania gniewosza plamistego w Polsce, oparty głównie o tzw. naukę obywatelską (ang. citizen science). W ciągu pięciu lat trwania projektu zebrano informacje na temat 1196 obserwacji gniewosza zlokalizowanych nierównomiernie na terenie kraju (stan na r.) (Ryc. 1). Na podstawie posiadanych danych prezentujemy najważniejsze wnioski dotyczące aktualnego stanu populacji gatunku w Polsce oraz jego statusu ochronnego. I Pozorny wzrost liczby stanowiskPo roku 2000 opublikowano szereg doniesień na temat nowych stanowisk gniewosza (Kolanek i inni 2017). W połączeniu z liczbą obserwacji zgromadzonych przez TH NATRIX można to błędnie interpretować jako przejaw wzrostu liczebności oraz zasięgu gniewosza plamistego w Polsce. Wzrost liczby obserwacji gniewosza plamistego jest jednak ściśle związany z liczbą osób zaangażowanych w gromadzenie i przekazywanie obserwacji tego gatunku. Pierwsze wydanie “Atlasu płazów i gadów Polski” z 2003 roku (Profus i Sura 2003) zawiera listę co najmniej 83 autorów źródeł pisanych lub obserwacji niepublikowanych, których obserwacje znalazły się w bazie Instytutu Ochrony Przyrody PAN. Dla porównania do bazy TH NATRIX informację o zaobserwowaniu gniewosza przesłało 446 osób prywatnych oraz kilkadziesiąt odpytanych mailowo/listownie instytucji, głównie nadleśnictw (pomijamy w tym zestawieniu dane ze źródeł literaturowych). Jeszcze niecałe dwie dekady temu wiedza nt. występowania gatunków rzadkich pozyskiwana była niemal wyłącznie poprzez zawodowe kontakty osób związanych z ochroną przyrody i nauką. Rozwój technologiczny: telefonów komórkowych, internetu oraz mediów społecznościowych spowodował, że informacja o rozmieszczeniu takich gatunków może być obecnie pozyskana od każdej osoby z dostępem do internetu i wyposażonej w telefon z funkcją wykonania zdjęcia. Gwałtowny wzrost liczby doniesień faunistycznych należy zatem interpretować jako przejaw efektywności nauki obywatelskiej, a nie wzrostu liczebności i/lub rozszerzania zasięgu gniewosza. Należy mieć na uwadze, że tak szybka kolonizacja nowych obszarów jest niemożliwa w przypadku gatunku o tak małej mobilności jak gniewosz plamisty – dorosłe gniewosze zwykle przemieszczają się na odległości nieprzekraczające 300-400 metrów (zwykle mniej, rzadko więcej). Jako gatunek osiadły gniewosz należy do gatunków silnie narażonych na zanik w wyniku utraty siedlisk (Reading i inni 2000), a wiele siedlisk preferowanych przez ten gatunek znika w szybkim tempie, np. murawy kserotermiczne. Tendencje spadkowe, a nie wzrostowe wynikają również z danych dotyczące liczebności i wyniki krajowego monitoringu (patrz pkt. II). II Ocena stanu populacjiW celu wstępnej oceny kondycji krajowej populacji obserwacje zebrane przez TH NATRIX zostały pogrupowane poprzez łączenie obserwacji punktowych w klastry (stanowiska) ustalając strefy buforowe o promieniu 500 m wokół każdej obserwacji. Zabieg ten pozwala uniknąć zawyżenia liczby stanowisk wskutek dużego nagromadzenia obserwacji w jednym miejscu. Uzyskane wyniki wskazują, że nadal w zdecydowanej większości przypadków liczebność gniewoszy w obrębie klastrów (stanowisk) nie przekracza 10 osobników. Przykładowo, w województwie opolskim aż 58% obserwacji dotyczy zaledwie jednej populacji, pozostałe 33% to obserwacje pojedynczych osobników, a 9% to miejsca obserwacji kilku (<10) osobników. Bez precyzyjnych badań populacyjnych oszacowanie liczebności w poszczególnych rejonach kraju jest niemożliwe, jednak przedstawione wyniki sugerują, że większość miejsc, w których stwierdzono obecność gniewosza plamistego, charakteryzuje się najprawdopodobniej niską liczebnością, a to z kolei stanowi podstawowy czynnik ryzyka zaniku gatunku w danym wnioski są zgodne z wynikami ogólnopolskiego monitoringu gniewosza prowadzonego na zlecenie Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska. Wyniki przedostatniej edycji monitoringu realizowanego w latach 2016-2017 (dane z edycji ostatniej w 2021 odrzucono z uwagi na niekorzystne zmiany w metodyce narzucone odgórnie, tj. wyłączenie okresu późno-letniego i jesiennego z czasu prowadzenia badań) obejmują 9 raportów dla gatunku na obszarach Natura 2000 oraz 24 raporty dla gatunku na stanowiskach. Zaledwie dla ¼ (6 spośród 24 raportów) stanowisk ogólny wskaźnik stanu populacji oceniono na korzystny (kategoria FV), podczas gdy najniższą kategorię (U2 – stan populacji zły) przyznano aż 8 stanowiskom. Dla pozostałych stanowisk stan populacji oceniono jako niezadowalający (kategoria U1). W przypadku 4 stanowisk nie oceniono wskaźnika stanu populacji (kategoria XX), ale w aż 3 przypadkach było to podyktowane brakiem lub skrajnie niską liczbą zaobserwowanych osobników gniewosza potencjalnie wynikającą z pogorszenia stanu populacji na danym stanowisku. Podobnie zaledwie ⅓, tj. 3 na 9 raportów dla gatunku na obszarach N2000 podaje korzystny (FV) stan populacji, podczas gdy pozostałe podają stan zły (U2), niezadowalający (U1) lub nieokreślony (XX; 1 przypadek jako efekt braku obserwacji gniewosza). Niekorzystny stan i negatywne trendy liczebności krajowej populacji gniewosza plamistego są zatem wskazywane niezależnie zarówno przez dane TH NATRIX, jak i wyniki ogólnopolskiego monitoringu. III Ochrona stanowisk i siedliskSpośród 1196 wszystkich stanowisk (niezależnie od liczby obserwacji w klastrze) jedynie 3 z nich są objęte dedykowaną ochroną w postaci stref ochrony ostoi, a 110 znajduje się w obrębie rezerwatu przyrody bądź parku narodowego. Oznacza to, że ponad 90% stanowisk nie znajduje się w obrębie obszaru o skutecznym reżimie ochronnym, co jest kolejnym istotnym czynnikiem ryzyka zaniku stanowisk na drodze utraty i fragmentacji siedlisk. Należy zwrócić uwagę, że na terenie Polski rozwój obszarów chronionych przebiega w tempie niezwykle powolnym lub wcale. Przykładowo od roku 2001 nie powołano ani jednego nowego parku narodowego a od 2016 roku nie zwiększono powierzchni parków już istniejących. Istotnym problemem jest również brak wykorzystania dedykowanego narzędzia ochrony obszarowej, tj. tworzenia stref ochrony ostoi. Obecnie w Polsce istnieją zaledwie 3 (!) strefy ochronne gniewosza plamistego, podczas gdy w przypadku ptaków liczba utworzonych stref znacznie przekracza 3 tysiące (3100 to sumaryczna informacja otrzymana jedynie od części RDOŚ, które były w stanie podać nam konkretną liczbę stref dla ptaków), a w przypadku pozostałych dwóch strefowych gatunków gadów liczba stref wynosi 36. Rozbieżności te są niezrozumiałe, zważywszy, że prawo nie różnicuje podejścia do tworzenia stref między gatunkami wymienionymi w Załączniku 4 do Rozporządzenia w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt. Strefy ochrony ostoi dla ptaków i poszczególnych gatunków gadów mogą się jedynie różnić terminami, w których obowiązują, powierzchnią oraz sposobem definiowania obszaru strefy, ale brak w zapisach prawnych różnic, które uzasadniałyby aż taki rozdźwięk między praktyką ustanawiania stref dla ptaków a stref dla gniewosza. Jest to przykład rażącego ignorowania obowiązku ochrony gatunku i jego siedlisk wynikającego wprost z prawa obowiązującego w Polsce. Ikonicznym przykładem lekceważenia potrzeby ochrony populacji i siedlisk tego gatunki pomimo dostępności prawnego narzędzia ochrony w postaci strefy i licznych postulatów o konieczności jej powołania jest krakowski Zakrzówek. Wszystkie dotychczasowe wnioski o objęcie tego stanowiska ochroną strefową zostały odrzucone pomimo przytłaczającej ilości argumentów wskazujących na regularność występowania i rozrodu gniewosza w tym miejscu, a jednocześnie wysoki stopień zagrożenia stanowiska zabudową. Należy wyrazić nadzieję, że ochrona strefowa populacji gniewosza plamistego na krakowskim Zakrzówku zostanie w końcu wdrożona, a dotychczasowe zaniedbania to przypadek jednostkowy i nie będzie miał przełożenia na proces powoływania stref w innych ochrony jest szczególnie ważne w świetle przywołanych powyżej wyników wskazujących na zły stan i tendencje spadkowe krajowej populacji gniewosza. Wiele populacji znajduje się w sytuacji, w której nasilająca się antropopresja stawia pod znakiem zapytania długoterminowe istnienie populacji w danym miejscu – tak jest pod Bydgoszczą, gdzie w wyniku rozbudowy wsi dochodzi do zmniejszania się areału gniewoszy i nasila się śmiertelność tych węży pod kołami samochodów, w wyniku upolowania przez zwierzęta domowe lub wreszcie – zanik dogodnych mikrosiedlisk. Jednocześnie stoimy na stanowisku, że należy nie tylko zmodyfikować definicję strefy ochrony ostoi dla gniewosza plamistego (o czym wspominano już w artykule Kolanek i inni 2017) i planować w nich prowadzenie zabiegów ochrony czynnej, ale również zachęcić Regionalne Dyrekcje Ochrony Środowiska do powoływania takich stref w sytuacji posiadania informacji o występowaniu populacji tego gatunku (a nie jedynie w odpowiedzi na wnioski składane przez podmioty niezależne). Jest to możliwe, ponieważ Generalna oraz Regionalne Dyrekcje Ochrony Środowiska posiadają szczegółowe dane dotyczące występowania gniewosza przekazane przez TH NATRIX po raz pierwszy w lipcu 2019 roku, a następnie w dniu r. Podsumowując, należy uznać, że status gniewosza plamistego zaproponowany w Polskiej Czerwonej Księdze Zwierząt w roku 2001 jest nadal aktualny, a stan ochrony gatunku w Polsce jest niewystarczający. Dla zachowania stabilnych populacji tego gatunku, a także łączności pomiędzy stanowiskami, które są czynnikami kluczowymi dla utrzymania potencjału ewolucyjnego krajowej populacji i jej utrzymania w długiej perspektywie czasowej niezbędne jest zintensyfikowanie prac nad tworzeniem stref ochrony ostoi na terenie całego kraju. Ochrona gniewosza plamistego i jego stanowisk jest szczególnie ważna jako narzędzie ochrony parasolowej współwystępujących gatunków gadów czy zbiorowisk roślinnych. Należy pamiętać, że poza wężem Eskulapa i żółwiem błotnym stan rozpoznania i ochrony pozostałych gatunków jest zatrważająco niski i nie należy wykluczyć włączenia kolejnych gatunków na listę taksonów o podwyższonym ryzyku wyginięcia w Polsce w kolejnych latach. Brak wdrożenia zdecydowanych działań zmierzających w kierunku ochrony krajowej populacji gniewosza plamistego będzie skutkował stopniowym zanikiem nie tylko tego gatunku, ale również innych współwystępujących wersja niniejszego opracowania zostanie opublikowana po sezonie 2022. Mapa rozmieszczenia gniewosza plamistego w Polsce – baza TH NATRIX Aleksandra Kolanek 1,2, Stanisław Bury 1,31 Towarzystwo Herpetologiczne NATRIX2 Uniwersytet Wrocławski, Wydział Nauk o Ziemi i Kształtowania Środowiska3 Uniwersytet Jagielloński, Wydział Biologii Przedruk artykułu ze strony Towarzystwa Herpetologiczne NATRIX – tutaj link
Աриւ уνел յጵպИхр ጃам
Ζеጁ шувορуτ եхевсοАձ оፎозудէб
Драዊыσ αф վեлեፒυбፌцаЕгеֆոψи еኪխժоμу тяσижисл
Η вէж чеዉейеЕጂо ζовοйሌζ прифօвсоճ
Ղаղባшыла ኤճևጨխбዖжቺεժ глосокυզኣ ሎξаթем
ኄπեδիкоջυщ ሁοзизአթፁጵ εбЖօпрез ጿτጾሕиሎур
2. Edukacja leśna. Gady chronione Gniewosz plamisty (Coronella austriaca) To wąż z rodziny węży właściwych. Grzbiet jest brązowy lub rdzawy u samców, u samic szary. Na głowie znajduje się ciemnobrązowa podkowiasta plama. Z boku głowy znajduje się ciemny pasek. Na grzbiecie są 2-4 rzędy ciemnych plam.
Nadal nie mamy odpowiedzi na gniewosz plamisty. Krzyżówka. Nadal pracujemy nad znalezieniem właściwej odpowiedzi. Spróbuj wrócić później lub poszukaj innego. Wyszukaj krzyżówkę znasz odpowiedź? inne krzyżówka Gniewosz lub zaskroniec Połoz lub gniewosz Gniewosz i grzechotnik Gniewosz lub mamba Gniewosz i pyton Gniewosz i anakonda Gniewosz Boa lub gniewosz Tajpan i gniewosz Gniewosz lub żmija ... plamisty, bylina ... plamisty, salamandra ... plamisty, choroba odzwierzęca ... plamisty skóry, choroba skóry ... plamisty, ptak ... plamisty, kusak ... plamisty, orzeł ... plamisty, ptak drapieżny ... plamisty, najwyżej latający ptak ... plamisty, rekin trendująca krzyżówki C2 ikra zamieniona w latającego pechowca 3a artysta pesymista u schyłku epoki P2 tydzień i jeszcze dzień I4 jadalne co nieco 5k nuta i sznurek wśród górek G1 pogarda dla autorytetów i wartości Substancje wywołujące uczulenie 5k perski kobierzec K1 zbratanie się z nieprzyjaciółmi Dziecko lubiące figle Elementarna cząstka światła Rzecz bardzo rzadka i niezwykle cenna 16l owad z zatyczką Ostry grzbiet górski Mistrzostwo skrzypka
Synonyms for plamisty and translation of plamisty to 25 languages. Educalingo cookies are used to personalize ads and get web traffic statistics. We also share information about the use of the site with our social media, advertising and analytics partners.
Dzisiaj jest czw., 28/07/2022 - 04:47, Aidy, Innocentego, Marceli
\n gniewosz plamisty lub zaskroniec
This page was last edited on 22 October 2017, at 20:58. Files are available under licenses specified on their description page. All structured data from the file namespace is available under the Creative Commons CC0 License; all unstructured text is available under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License; additional terms may apply.
Słownik Określeń KrzyżówkowychLista słów najlepiej pasujących do określenia "Gniewosz zaskroniec":WĄŻWĘŻEPOŁOZPOŁOZYMIEDZIANKAUMARLAKSKRONIEPOŃCZOSZNIKPLAMKISłowoOkreślenieTrudnośćAutorWĄŻgniewosz lub zaskroniec★★★WĘŻEgniewosz i grzechotnik★★★POŁOZgniewosz plamisty lub zaskroniec★★★POŁOZYrodzina węży: gniewosz plamisty, zaskroniec i wąż Eskulapa★★★elizaUMARLAKudaje go przestraszony zaskroniec★★★BaJoMIEDZIANKAgniewosz plamisty★★★Mirasisko
Hasło do krzyżówki „Miedzianka” w słowniku krzyżówkowym. W niniejszym leksykonie definicji krzyżówkowych dla słowa Miedzianka znajduje się prawie 25 odpowiedzi do krzyżówki. Definicje te podzielone zostały na 8 różnych grup znaczeniowych. Jeżeli znasz inne znaczenia dla hasła „ Miedzianka ” lub potrafisz określić ich
Wkrótce rozpoczną się wyjazdy wakacyjne. Może warto uświadomić sobie jakie zagrożenia mogą nas spotkać na łonie przyrody? Nasze miejskie wyobrażenie o potencjalnych zagrożeniach może zostać szybko zweryfikowane chociażby przez dziką przyrodę. Dla niej to my jesteśmy intruzami i gdy naruszymy ich środowisko mogą nas upomnieć, tak jak potrafią. Do jednych z takich zagrożeń z pewnością należy ukąszenie przez węże (tj. żmija zygzakowata). Węże w Polsce: Ażeby lepiej poznać co pełzającego jest niebezpieczne, a co nie, najlepiej zapoznać się z naszymi, polskimi wężami. Zwłaszcza, że wszystkie są pod ochroną! W Polsce możemy spotkać pięć węży: gniewosz plamisty, wąż Eskulapa, zaskroniec zwyczajny, zaskroniec rybołów, żmija zygzakowata. Z nich wszystkich jedynie żmija zygzakowata ma wysunięte do przodu jadowite zęby. Inne są niejadowite, lub mają zęby jadowe schowane z tyłu otworu gębowego. Ułatwiają one jedynie „uspokoić” połykaną ofiarę. Jest to wówczas potrzebne, gdy ofiara węża jest znacznych rozmiarów. Mówimy wówczas, że takie węże są jadowite warunkowo. Padalec Prezentację zacznijmy od czegoś co pełza, a nie jest wężem, choć jest oślizgłe, wije się i może napędzić stracha. To beznoga jaszczurka – padalec. Padalce zamieszkują niemal całą Europę, częściowo Afrykę i Azję. Z wyglądu przypominają węża. Osiągają długość do 45 cm. Przyjmują różnorodne ubarwienie. Zazwyczaj są metaliczno brązowe, ale również szmaragdowe, czy wręcz turkusowe. Samice mają brzuch czarny, a samce żółty. Nie poruszają się zbyt szybko. Spotykamy je zazwyczaj na leśnych drogach i ścieżkach. Zamieszkują mchy i łąki. Głównym pożywieniem padalca są ślimaki i dżdżownice, więc ciężko go nazwać drapieżnikiem. Zazwyczaj pojawiają się po deszczu by móc upolować coś do jedzenia. Padają ofiarą węży. Są całkowicie niegroźne dla człowieka. Padalec Gniewosz plamisty Gniewosz plamisty to gatunek niejadowitego węża powszechnie spotykany w Europie i zachodniej Azji. Osiąga długość do 90 cm. Jego plamki na grzbiecie powodują, że często jest mylony ze żmiją zygzakowatą. Jest całkowicie niegroźny dla człowieka, Od żmii zygzakowatej odróżnimy go po dużych oczach, okrągłych źrenicach i żółtej tęczówce. Również pysk gniewosza jest łagodnie zaokrąglony, a na głowie znajduje się plama w kształcie serca. Przybiera barwę brązową lub szarobrązową. Na grzbiecie ma ciemniejsze plamy w dwu lub czterech rzędach. Gniewosz występuje w miejscach suchych, silnie nasłonecznionych. Uwielbia skały i tereny kamieniste. Spotkamy go również wśród traw i zarośli. Nie lubi lasów. Występuje niemal w całej Europie, na zachodzie i środkowej Azji. W partiach górskich do 1000 m. Żywi się jaszczurkami, padalcami, pisklętami i drobnymi ssakami. Poluje jak typowy wąż oplatając swoją ofiarę. Jest wpisany do Polskiej Czerwonej Księgi Zwierząt zagrożonych wyginięciem. Jest pod ścisłą ochroną. Gniewosz nawet w samoobronie nie atakuje człowieka, ani dużych ssaków. Gniewosz Wąż Eskulapa Wąż Eskulapa jest gatunkiem węży niejadowitych. To największy wąż żyjący w Polsce i w Europie. Długość ciała – może osiągnąć nawet 2 m. W Polsce, w Bieszczadach najdłuższy wąż Eskulapa mierzył 160 cm. Samce są dłuższe od samic. Eskulapa jest barwy brunatnej lub oliwkowobrunatnej z wieloma jasnymi plamkami. Po stronie brzucha jest jaśniejszy, ma słomkowy kolor. Także przednia część ciała jest jaśniejsza. Eskulapa lubi ciepłe i wilgotne miejsca, Najlepiej czuje się wśród spróchniałych pni drzew. Praktycznie występuje tam, gdzie padalce. Odżywia się jaszczurkami, wężami, małymi ssakami, płazami, ptakami i ich jajami. Nie jest jadowity więc podobnie jak gniewosz zabija ofiary dusząc je po złapaniu pyskiem i połyka w całości. W Polsce występuje głównie w Bieszczadach. Można go również spotkać nad Popradem i nad Dunajcem. Zamieszkuje głównie południową Europę od Hiszpanii po Morze Kaspijskie. Można go spotkać w Chorwacji i na Cyprze. Podczas upałów lubi polować nocą i nad ranem. Podobnie jak gniewosz Eskulapa jest wpisany do Polskiej Czerwonej Księgi Zwierząt zagrożonych wyginięciem. Wąż Eskulapa Zaskroniec zwyczajny Zaskroniec zwyczajny to kolejny wąż niejadowity, który zamieszkuje Polskę. Występuje on w całej Europie poza wyspami brytyjskimi i północą Skandynawii. Samice zaskrońca osiągają długość do 1,5 m,a samce 1 m. Żywią się płazami, rybami i małymi ssakami, głównie gryzoniami. Zaskrońce lubią polować na uciekające ofiary. Są całkowite niegroźne dla człowieka. Gdy czują się zagrożone nieruchomieją i stają się całkowicie bezwładne, jakby były nieżywe. Dodatkowo wypuszczają nieprzyjemną ciecz o zapachu przypominającym padlinę. Gdy są atakowane przez mniejsze zwierzęta, takie jak psy przeraźliwie syczą. Zaskrońca ciężko pomylić z innymi wężami. Mają one wyraźne żółte plamy otoczone czarnymi obwódkami tuż „za skroniami”. Stąd wzięła się ich nazwa. Są szarozielone lub szarobrązowe. Brzuch mają kremowy z czarnymi plamami. Zaskroniec lubi miejsca podmokłe, w okolicy bagien lub jezior. Świetnie pływa. Chętnie odwiedza domostwa, ale jest dla ludzi całkowicie niegroźny. Zaskroniec zwyczajny Zaskroniec rybołów Bardzo rzadkim wężem w Polsce jest zaskroniec rybołów. Jest to wąż niejadowity. Ostatnio przedstawiciela tego gatunku napotkano na Zaolziu dziesięć lat temu. Zamieszkuje on głównie Europę i Azję. Większość dnia spędza w wodzie więc, jego siedliska mieszczą się w pobliżu jezior i rzek. Świetnie pływa i nurkuje. Jest oliwkowy, lub zielonkawobrązowy. Po stronie brzusznej żółty lub pomarańczowy z ciemnymi plamkami. W przeciwieństwie do zaskrońca zwyczajnego plamy za skroniami są bardziej rozmyte i bardziej pomarańczowe. Zaskroniec rybołów Żmija zygzakowata Jedynym przedstawicielem węży jadowitych w Polsce jest żmija zygzakowata. Długość jej dochodzi do 90 cm, ale zdarzają się dłuższe, do 120 cm. W Polsce zazwyczaj osiągają 60 cm. Należy do rodziny żmijowatych. Łatwo rozpoznać tego węża po charakterystycznym zygzaku na grzbiecie. Najczęściej spotykamy żmiję zygzakowatą w kolorze miedzianoczerwonym, czerwonobrązowym, srebrzystoszarym, żółtawym, oliwkowozielonym, niebieskoszarym. Zdarzają się osobniki pomarańczowe, a nawet żółtawe. Wszystkie mają na grzbiecie charakterystyczny zygzak, tak zwaną „wstęgę kainową”przechodzącą przez całe ciało od głowy do ogona. Zygzak jest niewidoczny jedynie u czarnej żmii tak zwanej odmiany melanistycznej. Ta forma żmii zygzakowatej jest najrzadsza. W niektórych krajach występuje pod nazwą żmii piekielnej. W Polsce występują żmije zygzakowate w kolorze brązowym (od ceglastej po ciemnobrązową), szarym (jasna, srebrzystoszara lub grafitowa) oraz czarnym. Kolorystyka żmii zygzakowatej jest różna w zależności od rejonu Polski. Znaleziona w tym tygodniu żmija zygzakowata (7 maja 2019 r. w Warszawie na Białołęce) była ciemnoszara. Na trójkątnej, masywnej głowie żmii zygzakowatej mamy wyraźny ciemniejszy znak przypominający literę V, Y lub X. Charakterystyczne są również pionowe źrenice. Tęczówka jest czerwona lub czerwonobrązowa. Żmija zygzakowata nie jest tak smukła jak pozostałe polskie węże. Ciało ma masywne i krępe. Zwęża się w kierunku głowy. Ma bardzo krótki ogon. Żmija zygzakowata z ogródka na Białołęce Występowanie Żmija zygzakowata występuje w całej Europie i Azji. Spotykamy ją od Atlantyku po Morze Ochockie. Od Morza Śródziemnego po Skandynawię. Przekracza nawet koło podbiegunowe. Żmiję zygzakowatą spotykamy na na skraju lasu, mokrych łąkach, polanach leśnych i jak widać ostatnio, również w ogródkach działkowych. Żywią się małymi ssakami owadożernymi i gryzoniami. Polują na płazy, gady, pisklęta i owady. Młode żmije żywią się podobnie jak padalce, ślimakami i dżdżownicami. Polowanie Polują w dzień wykorzystując do tego swój jad. W bezruchu czatują na swoją ofiarę by szybkim ruchem uderzyć w nią swoimi jadowymi zębami. Następnie żmija wycofuje się, cierpliwie czekając, aż jad zacznie działać. Nie walczą ze swoją ofiarą. Gdy ofiara straci przytomność, wąż łatwo odnajduje ją dzięki doskonałemu węchowi. Okres godowy Niezwykle widowiskowe są zaloty żmii zygzakowatej, które trwają kilka godzin. Najpierw samce walczą ze sobą o swoją wybrankę. Są to typowe zapasy, podczas których jeden drugiego próbuje przygnieść do ziemi. W trakcie nich widzimy charakterystyczne dla węży uniesione przednie części ciała. Samica jednorazowo rodzi 5-15 młodych. Są jajożyworodne. Żmija zygzakowata podlega częściowej ochronie. Żmija zygzakowata Jad żmii zygzakowatej jest groźny dla człowieka! Przede wszystkim patrzmy pod nogi w miejscach gdzie możemy spotkać węże. Nie zbliżajmy się do nich. Jeżeli jest to w terenie zamieszkałym zawiadommy o naszym znalezisku policję by powiadomiła odpowiednie służby. Nie drażnijmy węża! Nie zabijajmy go! Człowiek nigdy nie jest dla żmii przedmiotem ataku. Żmije zawsze oceniają ofiarę z uwagi na cel pokarmowy. Nie atakują bez powodu. Rzadko kąsają ludzi, starając się przede wszystkim schodzić im z drogi. Gdy nie mają już wyjścia mogą zaatakować. Atak jest spowodowany wyłącznie strachem, wynikającym z nagłej sytuacji i zagrożenia. W przypadku dorosłego człowieka powinien on przeżyć ukąszenie bez większych komplikacji. Z uwagi na szybkie rozprzestrzenianie się jadu w krwioobiegu, niebezpieczne są ukąszenia żmii w szyję i w twarz. Jad żmii zygzakowatej jest bardzo niebezpieczny dla życia dzieci z uwagi na ich niską wagę ciała. Również w niebezpieczeństwie są osoby pod wpływem alkoholu, które mają rzadszą krew. Również dla osób starszych, z problemami kardiologicznymi, jad żmii jest bardzo niebezpieczny. Ukąszenie żmii zygzakowatej w 30-60 % jest bez wstrzyknięcia jadu, tak zwane suche ukąszenie. Jednak z uwagi na niebezpieczeństwo martwicy zawsze należy sięgnąć po pomoc medyczną. Żmija zygzakowata i jej toksyczny jad Jad żmii zygzakowatej to mieszanina wielu toksyn. Uszkadzają one układ nerwowy, powodują martwicę tkanek, zmniejszają krzepliwość krwi i zaburzają rytm pracy serca. Na skórze ofiary pozostają charakterystyczne dwie ranki po zębach jadowych. Żmija zygzakowata Węże, a wakacje w Chorwacji Z uwagi, że wiele osób wyjeżdża do Chorwacji na pola kempingowe umiejscowione na łonie przyrody, warto zwrócić uwagę na to, jakie węże stanowią tam zagrożenie. Przede wszystkim, to w większości to te same węże co w Polsce. W Plitwickich Jeziorach spotkamy zapewne pływającego zaskrońca zwyczajnego polującego na ryby. Natomiast wczesnym rankiem pole kempingowe odwiedzi dobrze nam znany wąż Eskulapa w poszukiwaniu pozostałości wieczornych imprez. Osobiście takie wizyty widzieliśmy na Istrze i niedaleko Splitu. Jadowita żmija zygzakowata należy tam również do rzadkości, zwłaszcza atakująca człowieka. Na jakie węże trzeba uważać w Chorwacji? Chorwaci ostrzegają przed trzema jadowitymi żmijami. Zygzakowatymi o nazwie Riđovka (odmiana jasnobrązowa o brązowych z oczami o brązowej tęczówce) i dużo mniejszej Planinski žutokrug (odmiana również jasnobrązowa, z szerszą wstęgą kainową i oczami o źrenicach błękitnych). Ich jad nie jest silnie toksyczny, dlatego nie jest niebezpieczny dla dorosłego człowieka. Najbardziej niebezpieczna, niewystępująca w Polsce, jest poskok – żmija nosoroga (jasnoszara). Jej ukąszenie wymaga natychmiastowego zawiadomienia służb ratownictwa medycznego, z pogotowiem lotniczym włącznie. Poskok, żmija nosoroga Chorwacki poskok to żmija nosoroga, najbardziej niebezpieczna żmija w Europie. Lubi ciepłe, górzyste tereny. Występuje na Bałkanach, w Austrii, w północnych rejonach Włoch, na Cykladach w Azji Mniejszej. Jest bardzo jadowita, a jej jad jest niezwykle toksyczny. Jest większa od żmii zygzakowatej, zwłaszcza osobniki mieszkające w Górach Dynarskich. Dochodzi tam do dużych rozmiarów, ok 1,6 m. Ma duże, blisko dwu centymetrowe zęby jadowe. Dodatkowo poskok jest wyposażony w długi rozwidlony na końcu język. Oprócz wyraźnych powiek ma charakterystyczny róg na nosie. Zazwyczaj jest w kolorze jasnoszarym, jasnobrązowym lub pomarańczowym z ciemnobrązowym zygzakiem. Tęczówki mają kolor złoty lub miedziany. Jest powolny, ale atakuje bardzo szybko. Żywi się drobnymi ssakami, ptakami, jaszczurkami, wężami. Posok nigdy nie atakuje bez powodu! Nawet młode 15-18 cm osobniki mają silnie trujący jad. W przypadku ukąszenia na terenie Chorwacji należy jak najszybciej powiadomić służby ratunkowe dzwoniąc na numer alarmowy 112 lub pogotowie ratunkowe 194 . Niezbędne będzie podania jak najszybciej antytoksyny. W Chorwacji do przypadków ukąszeń przez posoka jest zazwyczaj wysyłane lotnicze pogotowie ratunkowe. Chorwacki poskok – żmija nosoroga Postępowanie w przypadku ukąszenia Ukąszenie żmii zygzakowatej nie boli. Na skórze pozostają jedynie ślady od zębów jadowych. Dopiero po 15-20 minutach zaczynają się pierwsze objawy. Ból głowy i zawroty. To znak, że jad zaczyna atakować układ nerwowy. Co świadczy o ukąszeniu węża? Przede wszystkim w miejscu ukąszenia widać dwie małe ranki po zębach jadowych. Pojawia się ból, tkliwość i zasinienie w miejscu ukąszenia. Narasta obrzęk i zaczerwienienie wokół rany, z której zazwyczaj sączy się krew. Kolejnymi objawami są: wymioty, ból brzucha, biegunka, uczucie ogólnego osłabienia, senność, znużenie, gorączka, trudności w oddychaniu, zaburzenia rytmu serca, tachykardia powyżej 100 uderzeń na minutę, obniżone ciśnienie tętnicze, wypieki na twarzy, nadmierna potliwość, krwawienie z dziąseł, w końcu utrata świadomości. Występują zmiany na skórze, wysypka, wybroczyny, pojawiają się bąble pokrzywkowe, krwawienie z dziąseł i krwiomocz. Ukąszenie przez żmiję Co robić w przypadku ukąszenia? Przede wszystkim należy zachować spokój i rozsądek. Panika i strach wpływa na przyspieszenie tętna. Wzrost tętna to szybsze przemieszczanie się jadu po całym organizmie, a to jest bardzo niepożądane. Osoba ukąszona musi unikać wysiłku i wszelkich działań, które mogą przyspieszyć bicie serca. Nie może biegać, powinna iść spokojnym krokiem. Gdy znajdzie pomoc to lepiej by spokojnie czekała na przyjazd pogotowia ratunkowego. Jeżeli to konieczne to lepiej ją nieść. Dobrze jest zrobić zdjęcie węża, który zaatakował lub zapamiętać jego cechy charakterystyczne. Jeżeli wąż nie żyje można, dla lepszej identyfikacji, zabrać go ze sobą, aby pokazać go ratownikom osobę ukąszoną przez węża, należy upewnić się, czy nic nie grozi z jego strony. Zazwyczaj węże uciekają po ataku, ale lepiej to sprawdzić. Ukąszenie węża- jak się zachować krok po kroku: Zlokalizuj miejsce ukąszenia. Sprawdź jak wygląda rana, monitoruj czynności oddechowe i puls. Zadzwoń ta telefon alarmowy 112, podając miejsce gdzie się znajdujesz, opis węża, który zaatakował. Należy przedstawić jak wyglądają aktualne czynności oddechowe i praca serca poszkodowanego. Nie wysysaj rany, nie nacinaj jej, nie wyciskaj jadu. To są jedynie głupoty z filmów! Takie działanie może tylko zaszkodzić, a przede wszystkim szkoda tracić czas i wprowadzać dodatkową infekcję. Jeżeli możesz, to załóż rękawiczki ochronne! Zmyj z okolicy ukąszenia resztki toksyn. Najlepiej zrobić to solą fizjologiczną lub czystą wodą. Zrób to delikatnie by dodatkowo nie podrażniać skóry okolic rany. Spróbuj unieruchomić ukąszoną kończynę, aby spowolnić rozchodzenie się trucizny. Ranę zabezpiecz gazą jałową i obwiąż bandażem, albo czymś co może go zastąpić. Nie musisz to robić zbyt mocno, ale z pewnością należy to robić solidnie. Nie należy blokować dopływ krwi do miejsca ukąszenia! Jeżeli czekasz na przyjazd pogotowia ratunkowego wybierz miejsce, gdzie będą mogli łatwo dotrzeć. Ułóż osobę poszkodowaną tak by miejsce ukąszenia było poniżej serca. Ogranicz jej ruch do minimum. Zdejmij wszystkie przedmioty, które mogą uciskać kończynę: obrączka, zegarek, bransoleta. Schładzaj miejsce ukąszenia i monitoruj do przyjazdu pogotowia czynności życiowe poszkodowanego (oddech, pracę serca, przytomność). W przypadku pomocy pogotowia lotniczego musisz wytypować odpowiednie miejsce na lądowisko. Jeżeli nie ma szans na szybkie przybycie służb ratowniczych, to szukaj pomocy medycznej na własną rękę. Skontaktuj się z lekarzem, szpitalem, przychodnią. W każdym hotelu, markecie, posterunku policji, straży pożarnej jest z pewnością punkt pierwszej pomocy. Nie pozwól poszkodowanemu biec. Przenieś go, lub idź z nim spokojnym krokiem. Szybsze zgłoszenie się do opieki medycznej może przyspieszyć podanie zastrzyku z surowicą i w konsekwencji może uratować życie. Zapamiętaj! * Przy ukąszeniu zakazane jest wysysanie, nacinanie, wyciskanie podrażnianie miejsca ukąszenia! * Nie wolno zakładać opaski uciskowej tamującej dopływ krwi do kończyny. * Najlepiej jak poszkodowany spokojnie czeka na przyjazd pogotowia, a miejsce ukąszenia jest poniżej serca. * Ustal jaki wąż zaatakował. * Monitoruj czynności życiowe poszkodowanego do czasu przyjazdu pogotowia. Lądowisko dla LPR B. zaskroniec zwyczajny. C. gniewosz plamisty. D. żmija zygzakowata. Zadanie 14. Wyjaśnij, na czym polega różnica między zapłodnieniem wewnętrznym a zapłodnieniem zewnętrznym. Zadanie 15. Przyporządkuj elementom jaja gadów (A–C) opisy wybrane spośród podanych (1–4). 1. Stanowi źródło substancji zapasowych. A. Owodnia. 2. Dla niektórych węże mogą być źródłem poważnej fobii, inni trzymają je w domu jako domowe zwierzątka, a jeszcze inni widzieli je tylko w zoo. W Polsce występuje zaledwie kilka gatunków węży, ale część z Was mogła spotkać na swojej drodze choćby pospolitego zaskrońca. Mimo że w Polsce nie spotkasz w przyrodzie morderczej kobry czy olbrzymiego pytona, to bliskie spotkanie z naszą rodzimą żmiją zygzakowatą również może być niebezpieczne dla Ciebie lub Twojego czworonożnego przyjaciela. Z tego wpisu dowiesz się, jakie węże występują w Polsce, jak je od siebie odróżnić i jak się zachować, gdy przetniesz z którymś z nich swoje ścieżki. Węże występujące w Polsce W naszym kraju możesz spotkać cztery gatunki węży i wszystkie z nich znajdują się pod ochroną. Jedynym jadowitym wężem występującym w Polsce jest żmija zygzakowata, natomiast pozostałe polskie węże to węże niejadowite, które są zupełnie niegroźne dla człowieka. Wąż Eskulapa Gatunkiem, który warto przedstawić na początku, jest wąż Eskulapa. Jest on bardzo rzadko spotykany i szacuje się, że na terenie naszego kraju żyje jedynie ok. 100 osobników, więc tylko nielicznym szczęśliwcom udało się zobaczyć go w jego naturalnym środowisku. Jest to największy wąż w Polsce, a niektóre osobniki dorastają nawet do dwóch metrów długości. Oprócz imponujących rozmiarów, można go rozpoznać po oliwkowo-brązowej barwie i jasnych plamkach na grzbiecie. Wąż Eskulapa z natury jest samotnikiem i unika kontaktu z ludźmi. Lubi otwarte siedliska o dużym nasłonecznieniu, ale w pobliżu nie może zabraknąć krzaków i zarośli, w których będzie mógł się ukryć przed niepożądanym towarzystwem. Zwykle nie zapuszcza się zbyt głęboko w las, ale można go spotkać na polanach, w dolinach rzecznych, a także w kamieniołomach, na obrzeżach dróg, a w rzadkich przypadkach nawet na dachach. Nie jest jadowity i mimo że jego rozmiar może wywołać lęk, to nie ma powodów do obaw, zwłaszcza że wąż Eskulapa pierwszy ucieknie, gdy tylko Cię zobaczy. Buty Pentagon Achilles Tactical XTR 8″ Desert Tan SPRAWDŹ Apteczka Vera turystyczna – czerwona SPRAWDŹ Spodnie wojskowe Pentagon BDU PentaCamo SPRAWDŹ Repelent na owady Mugga Extra Strong spray 50% DEET 75 ml SPRAWDŹ Buty Merrell MOAB 2 Mid – Black SPRAWDŹ Apteczka brelok Medaid Mini Plus – Red SPRAWDŹ Gniewosz plamisty Kolejny gatunek węża zamieszkujący Polskę to Gniewosz plamisty. Jest zagrożony wyginięciem i spotkać go można niezwykle rzadko, jedynie na południowych krańcach naszego kraju. Nie należy do największych węży, a jego długość waha się zwykle od 50 do 70 cm. Doskonale maskuje się przed niechcianym wzrokiem dzięki swojej szaro-brązowej barwie, która czasem przybiera rdzawo-brązowy odcień, skąd wzięła się jego potoczna nazwa – miedzianka. Gniewosz plamisty jest zupełnie niegroźny, ale ze względu na wzór na grzbiecie, bywa czasem mylony ze żmiją zygzakowatą. Tymczasem, ten gatunek węża ma znak rozpoznawczy w postaci charakterystycznej plamki na czubku głowy, kształtem przypominającej serce bądź literę “y”. Bardziej wprawni obserwatorzy dostrzegą także różnice w kształcie głowy i wyglądzie oczu. Zaskroniec zwyczajny To najczęściej występujący wąż w Polsce i to z nim masz największe szanse się spotkać podczas Twoich pieszych wędrówek. Jak wygląda zaskroniec? Dorosły osobnik zaskrońca może osiągnąć długość nawet do półtora metra, a jego łuski są koloru brązowego lub szarozielonego. Na głowie ma charakterystyczne żółte plamy, tuż za skroniami – stąd też wzięła się jego nazwa. Zaskrońce, jak większość gadów, uwielbiają wygrzewać się na słońcu, najczęściej można je więc zobaczyć, jak wylegują się na rozgrzanych kamieniach, często w pobliżu źródeł wody, są bowiem świetnymi pływakami i wodnymi łowcami. Jeśli przeszło Ci kiedyś przez myśl pytanie, czy zaskroniec jest jadowity, to odpowiedź oczywiście brzmi: nie. W żadnym stopniu nie zagraża on człowiekowi i to on będzie raczej za wszelką cenę unikał spotkania z naszym gatunkiem. Przeczytaj też artykuł o wilkach. Czy trzeba się ich bać? Żmija zygzakowata Czas na królową polskich węży, czyli żmiję zygzakowatą. Żmije w Polsce to jedyne jadowite węże występujące na terytorium naszego kraju, a w kontakcie z nimi należy zachować ostrożność. Żmije lubią zarośla, torfowiska i szczeliny skalne, ale można je też spotkać wygrzewające się na skałach, skrajach lasów i ścieżkach. Ukąszenia żmii zygzakowatej są rzadkie, ponieważ nie atakują one człowieka, a wręcz przed nim uciekają. Żmija użyje jadu tylko kiedy zostanie osaczona i pozbawiona drogi ucieczki. Ugryzienie żmii może być śmiertelne, ale są to skrajne przypadki (zaledwie 1% w skali Europy), a do zgonu dochodzi zwykle w wyniku występowania schorzeń towarzyszących np. chorób serca lub alergii na jad. Jak wygląda żmija zygzakowata w porównaniu do innych węży? Jak sama nazwa wskazuje, można ją rozpoznać po charakterystycznym zygzaku na całej długości ciała, nazywanym “wstęgą kainową”. Łuski mogą być koloru szarego, brązowego bądź czarnego w zależności od odmiany i warto dodać, że w odmianie melanistycznej (osobniki ciemno ubarwione wskutek koncentracji ciemnego barwnika w skórze) zygzak jest niewidoczny. Żmije są smukłe, zwinne i bardzo szybkie, a długość ich ciała sięga zwykle ok. 1 m. Na sam koniec warto wspomnieć również o padalcu zwyczajnym, który co prawda nie jest wężem, a gatunkiem beznogiej jaszczurki, ale bardzo często jest mylnie uważany za węża. Jak wygląda padalec? W istocie, do złudzenia przypomina on węża, stąd ten powszechny błąd, ale jest kilka cech, które pozwolą go od niego odróżnić. Przede wszystkim jego głowa jest zrośnięta z ciałem, bez żadnego widocznego zwężenia, jak u węży, a dodatkowo posiada otwory uszne, które u tych drugich nie występują. Padalce osiągają długość do 50 cm, są zupełnie niegroźne i to właśnie one najczęściej mogą się pojawić na Twojej ścieżce w czasie spaceru po lesie czy na górskim szlaku. Buty Merrell MOAB 2 Mid – Coyote SPRAWDŹ Apteczka LifeSystems Mountain Leader First Aid Kit SPRAWDŹ Spodnie wojskowe Pentagon BDU Black SPRAWDŹ Buty Lowa Zephyr GTX MID TF Black SPRAWDŹ Apteczka osobista Medaid z wyposażeniem typ 330 Green SPRAWDŹ Grafika przygotowana przez Lasy Państwowe Przeczytaj wpis Lasów Państwowych o żmijach! Jadowite węże w Polsce – gdzie je spotkasz i jak ich unikać Jak już wspomnieliśmy, węże w Polsce w większości nie stanowią zagrożenia dla człowieka, a jedynym jadowitym gatunkiem jest żmija zygzakowata. Jej obszar występowania obejmuje całą Polskę i możesz ją spotkać wędrując na przykład po tatrzańskich czy bieszczadzkich szlakach. Należy jednak podkreślić, że żmije z natury stronią od ludzi, więc natknięcie się na nią, a tym bardziej ugryzienie, to sytuacje niezwykle rzadkie. Węże te w sytuacji zagrożenia w pierwszym odruchu uciekają od źródła niebezpieczeństwa, a atakują dopiero wtedy, kiedy czują się osaczone i nie mają drogi ucieczki. Do ataku najczęściej dochodzi więc poza utartymi ścieżkami, gdy zwierzę zostaje zaskoczone obecnością człowieka. Dlatego staraj się trzymać wyznaczonych szlaków, a jeśli już musisz zboczyć z trasy, zachowaj szczególną ostrożność. Węże wyczuwają zbliżające się zagrożenie poprzez drgania ziemi, wystarczy więc, że wędrując przez wysokie trawy albo rzadko uczęszczaną trasę wśród skał, będziesz mocniej tupać w podłoże albo użyjesz długiego kija, którym będziesz poprzedzać każdy krok. Jeżeli jednak znajdziesz się w sytuacji bliskiego spotkania ze żmiją zygzakowatą, istnieje szereg działań, które możesz wykonać, aby zapewnić sobie bezpieczeństwo. Znakiem ostrzegawczym żmii szykującej się do ataku jest zwinięcie ciała w kształt litery „s”, uniesienie głowy i próba odstraszenia napastniku. Często towarzyszy temu także charakterystyczny syk. Jeśli znajdziesz się w takiej sytuacji, to przede wszystkim musisz zachować całkowity spokój. Nie wykonuj gwałtownych ruchów, nie krzycz i nie zbliżaj się do węża. Najlepszym wyjściem jest bardzo spokojne wycofanie się i pozostawienie zwierzęciu miejsca na ucieczkę. Jeśli nie masz możliwości, by wykonać krok w tył, musisz spróbować obejść żmiję, zachowując bezpieczny dystans ponad 1 m. – taki bowiem mniej więcej jest zasięg jej ataku. Pamiętaj, że żmija nie ma powodu, by Cię atakować, jeśli sama nie poczuje się zaatakowana. Podsumowując, aby uniknąć ukąszenia przez żmiję zygzakowatą, musisz zachować kilka podstawowych środków ostrożności: Trzymaj się wyznaczonych ścieżek i oznakowanych szlaków górskich. Zapewnij sobie ochronę dolnych partii ciała w postaci pełnych butów i długich spodni, by zasłonić kostki i łydki. Nowoczesne spodnie taktyczne i trekkingowe są wykonane z materiałów, które sprawią, że będziesz odczuwać komfort termiczny również latem. Wędrując na przełaj przez nieutarte szlaki możesz mocno tupać bądź użyć kija, aby dać o sobie znać gadom, które nie spodziewają się Twojej obecności na swoim terytorium i umożliwić im ucieczkę. Ukąszenie żmii – objawy i postępowanie Tak naprawdę do ukąszenia przez żmiję zygzakowatą najczęściej dochodzi, gdy ta zostanie przypadkowo nadepnięta. Ugryzienie żmii można w pierwszym momencie rozpoznać po dwóch małych punkcikach na skórze – śladach po kłach jadowych. W następnej kolejności mogą pojawić się objawy takie jak: obrzęk uczucie mrowienia lub pieczenia skóry zasinienie a rzadko krwawienie z miejsca ukąszenia powiększenie najbliższych węzłów chłonnych ukąszonej kończyny. Jeśli mimo zachowania środków ostrożności, zdarzy się, że zostaniesz ukąszony lub będziesz świadkiem takiego wypadku, musisz wykonać kilka podstawowych kroków. Skarpety Fjord Nansen Anti Mosquito – beżowe SPRAWDŹ Buty Zephyr Grom Z007 Black SPRAWDŹ Spodnie wojskowe Pentagon BDU Coyote SPRAWDŹ Apteczka LifeSystems Traveller First Aid Kit SPRAWDŹ Po pierwsze, nie wpadaj w panikę. Ukąszenie żmii bardzo rzadko bywa śmiertelne, co więcej, w ponad 20% ugryzień żmija nie wstrzykuje nawet jadu. Nie zmienia to faktu, że zawsze potrzebna jest konsultacja z lekarzem, który zdecyduje, czy konieczne jest podanie antytoksyny czy jedynie obserwacja poszkodowanego. Jeśli nie jesteś w stanie samodzielnie zgłosić się do lekarza bądź pojawią się objawy takie jak: nudności pobudzenie ból głowy obrzęk języka i warg wymioty utrata przytomności niezwłocznie powiadom GOPR (985 LUB 601 100 300) lub zadzwoń na międzynarodowy numer ratunkowy 112. Pamiętaj, że powyższe objawy mogą być także silną reakcją na stres, więc staraj się przede wszystkim zachować spokój. Ugryzienie żmii jest realnym zagrożeniem dla zdrowia i życia w wypadku uczulenia na jad, gdy żmija ukąsi Cię w twarz lub klatkę piersiową, a także w przypadku małych dzieci, osób starszych oraz przewlekle chorych. No i przede wszystkim, pod żadnym pozorem nie stosuj rozwiązań rodem z filmów przygodowych, jak wysysanie jadu, przypalanie rany czy zakładanie opasek uciskowych, które mogą doprowadzić do niedokrwienia kończyny. Czy żmije stanowią zagrożenie dla Twojego czworonoga? Wiele osób na górskie wyprawy i leśne spacery zabiera swoich czworonożnych przyjaciół. Wędrując latem po mniej uczęszczanych trasach, trzeba zachować ostrożność. Ukąszenie psa przez żmiję może być bardzo niebezpieczne i doprowadzić nawet do śmierci Twojego pupila. Psy nie tylko są znacznie mniejsze od człowieka, więc jad żmii szybciej rozprzestrzeni się po ich ciele, ale także potrafią być bardzo ciekawskie i mogą wdać się w konfrontację z wężem, nie wyczuwając zagrożenia. Dodatkowo występuje znacznie większe ryzyko ukąszenia w pysk czy w szyję. Jeżeli żmija ukąsiła psa, musisz natychmiast zawieźć go do weterynarza. Lekarz weterynarii po badaniu oceni, czy został wprowadzony jad i czy należy podać zwierzęciu antytoksynę. Zanim jednak psu zostanie udzielona profesjonalna pomoc, Ty również możesz wykonać pewne działania. Podobnie, jak w przypadku ugryzienia u człowieka, pamiętaj, aby zachować spokój. Zwierzę wyczuje Twoje zdenerwowanie, a przyspieszona akcja serca może tylko przyspieszyć rozprzestrzenianie się trucizny i pogorszyć jego stan. Jeśli masz przy sobie podręczną apteczkę, możesz delikatnie oczyścić ranę, aby zminimalizować ryzyko zakażenia. Postaraj się także, aby Twój pupil jak najmniej ruszał zranioną kończyną. Ugryzienie żmii i szok anafilaktyczny u psa mogą stanowić poważne zagrożenie dla zdrowia i życia Twojego czworonożnego przyjaciela, dlatego pamiętaj, że najlepszym lekarstwem jest zapobieganie. Spacerując z psem po lesie czy po górach, zwłaszcza po nieuczęszczanych szlakach, miej go zawsze na oku i najlepiej trzymaj go na smyczy, aby nie miał możliwości polowania na niebezpieczne zwierzęta. Poprzedni wpisZagrożenie pożarowe w lasach. Co robić, gdy las płonie? Następny wpisDeszczowy camping. Jak wytrzymać ulewę pod namiotem? Gniewosz plamisty Coronella austriaca (Laurenti, 1768) nieużytkach lub poligonach (Najbar 2000, Profus, Sura 2001, zaskroniec Natrix natrix, gniewosz plamisty Coronella Zaskroniec, gniewosz plamisty, wąż Eskulapa i żmija zygzakowata to 4 gatunki węży, które możesz spotkać na terenie Polski. Czy to mało? Niestety, tak. Węże w Polsce obecnie mają się dobrze, są pod ochroną, ale to nadal rzadcy mieszkańcy naszego kraju. Przeczytaj artykuł i dowiedz się, jaki jest najbardziej jadowity wąż w Polsce i czy każdy z czwórki naszych bohaterów, którego, być może, spotkasz na spacerze, powinien budzić twój niepokój. Najbardziej jadowity wąż w Polsce? W Polsce tylko jeden gatunek węża jest jadowity: mówimy o żmii zygzakowatej. Żmiję zygzakowatą możesz spotkać na terenie całego naszego kraju, a jej ulubione miejsca to:• gęste trawy, zarośla• szczeliny skalne• torfowiska• norki gryzoni• korzenie drzew• polne drogi• kamienie, na których żmija z lubością się wyleguje, łapiąc promienie słońcaŻmija jest chroniona, nie można jej chwytać ani ingerować w jej świat. Jedyny przypadek, w którym możesz mieć starcie ze żmiją, to chwila twojej obrony przed atakiem, ale musisz wiedzieć, że żmija kocha święty spokój (wspominane zarośla, kamień, słońce), nie szuka kontaktu, a atakuje tylko wtedy, gdy nie ma wyjścia: zazwyczaj ucieka przed człowiekiem i nie jest agresywna. Co ważne: przed atakiem zawsze daje znaki ostrzegawcze i syczy. Nie przy każdym ugryzieniu wpuszcza jad. Na toksynę muszą uważać zwłaszcza dzieci i seniorzy. Po ukąszeniu trzeba natychmiast wezwać pomoc: zadzwonić na międzynarodowy nr ratunkowy: 112 lub TOPR|GOPR: 985 LUB 601 100 300 i niezwłocznie podać antytoksynę. Antytoksynę musi przyjąć każdy, kto został ugryziony. Jak wygląda żmija? Każda żmija jest nieco inna, ale istnieje jeden znak rozpoznawczy, który charakteryzuje tego gada: ciemny zygzak na grzbiecie, ale musisz wiedzieć, że na przykład na żmii melanistycznej (odmiana żmii zygzakowatej), niestety, trudno będzie ci zobaczyć znany zygzak. Żmija osiąga długość do ok. 80-90 cm. Ma trójkątną głowę, jej oczy przecinają pionowe źrenice. Występuje w kolorach brązowo-czerwonym, szarym i czarnym. Węże niejadowite w Polsce Czarny wąż w Polsce - zaskroniec Bardzo możliwe, że nie raz w trakcie spaceru, nagle i tuż przed twoimi stopami przemknął zaskroniec. Być może uskoczyłaś wtedy na bok albo zamarłaś, zaskoczony nagłym pojawieniem się zwierzęcia. Zaskroniec to jeden z najpopularniejszych węży występujących w Polsce. Jest on drugim z 4. bohaterów naszej opowieści. Zaskroniec nie jest jadowity, ale dość pokaźny: samica osiąga nawet do 1,5 metra długości, samiec jest mniejszy i jego długość raczej nie przekroczy 1. metra. Po czym poznasz zaskrońca? Po czarnych, poprzecznych pasach, które zdobią jego grzbiet oraz po dwóch źółto-czarnych plamach za skroniami. Zaskrońce są oliwkowe, ale ich podbrzusze jest jaśniejsze. Te gady unikają człowieka, mogą ostrzegawczo syczeć, żeby odstraszyć „intruza”. Gdzie możesz spotkać zaskrońca? Zaskroniec lubi tereny wodniste:• bagna• okolice jezior• okolice rzekMoże też zawitać do domu, który stoi na obrzeżach lasu, w pobliżu rzeki. Największy wąż w Polsce - wąż Eskulapa Wąż Eskulapa jest największym z naszych bohaterów, bo osiąga długość do 2 metrów! W przeciwieństwie do zaskrońca ma słabo wyodrębnioną głowę od tułowia. Zaraz za głową znajdują się dwie jasne plamy (pamiętaj, ze u zaskrońca też występują takie plamki, ale okala je czarna obwódka). Podgardle i podbrzusze eskulapa mają kolor złotego piasku. Eskulapy mają jednolite ubarwienie, zazwyczaj ich ciało zdobi jasny lub oliwkowy brąz. Ten niezwykle rzadki gatunek węża występuje głównie w Bieszczadach. Spotkasz go w:• lasach liściastych• na polach• na urwiskachNiestety, szacuje się, że w Polsce żyje zaledwie ok. 100 sztuk eskulapów i raczej mało prawdopodobne jest to, że podczas wędrówki przemknie ci on przez drogę (prędzej będzie to zaskroniec). Podobiznę największego węża w Polsce szybciej zobaczysz na symbolach apteki i placówek zdrowotnych niż podczas górskiej wędrówki. Jak już wiesz po lekturze o żmii, eskulap nie jest jadowity. Węże w Polsce - gniewosz plamisty Gniewosz plamisty to ostatni z czwórki naszych bohaterów. To wąż który osiąga długość od 60. do 90. centymetrów. Jego głowa jest słabo wyodrębniona od tułowia. Zobaczysz na niej plamkę, która układa się w literę V. Grzbiet gniewosza zdobią charakterystyczne plamki, czasami są to plamki-zmyłki, które dla niewprawnego – ludzkiego oka, mogą przypominać znaczki widniejące na grzbiecie jadowitej żmii. Gniewosz ma jednobarwną kolorystykę. Jego ciało zdobią szarości i brązy. Od nozdrzy przez oczy i głowę biegnie ciekawy-ciemny pas. W przeciwieństwie do żmii źrenica gniewosza jest okrągła, a nie pionowa. Jest to wąż niegroźny dla człowieka. Gdzie możesz spotkać gniewosza? Gniewosz lubi słońce i często wygrzewa się na kamieniach, urzęduje też w trawach i zaroślach. Czym żywią się węże? Węże żywią się gryzoniami, płazami czy ptakami. Nasz gniewosz pałaszuje płazy, drobne ssaki i jaszczurki. Całkowicie jest mu obcy ludzki savoir-vivre i jedzenie małymi kąskami, bo całą swoją zdobycz połyka w całości. Brr… Natomiast wąż Eskulapa dodatkowo lubuje się w myszkach, małych ptakach i pisklętach. Eskulap dusi swoją zdobycz i dopiero następnie ją połyka. Zaskroniec lubi ryby, gryzonie oraz płazy. „Przy stole” zachowuje się podobnie do gniewosza, bo od razu w całości połyka ofiarę. Natomiast nasza żmija zygzakowata oprócz małych ssaków, ptaków i gryzoni gustuje też w dżdżownicach, ślimakach i owadach. Cóż… palce lizać, ale o gustach, w tym gustach kulinarnych, się nie dyskutuje, ważne, że każdy znajdzie dla siebie coś dobrego. Węże hodowlane w Polsce Węże, które żyją w Polsce, są pod ochroną. Jeżeli marzy ci się terrarium, nie możesz, tak po prostu, ruszyć w Bieszczady lub pobuszować nad Odrą, schwytać zaskrońca lub gniewosza i przynieść go radośnie do domu. Ale spokojnie, możesz spełnić swoje marzenie i kupić węża hodowlanego u sprawdzonego hodowcy: nie będzie to gniewosz, zaskroniec, eskulap lub żmija zygzakowata (hodować można tylko węże niejadowite), ale zamiast tych okazów w twoim domu może zawitać: boa dusiciel lub pyton chcesz zaprosić do swojego domu węża, przed podjęciem decyzji, zbierz jak najwięcej informacji o danym gatunku. Hodowla węża to bardzo odpowiedzialne zajęcie. Ponadto musisz wiedzieć, że węże są długowieczne i będą z tobą przez wiele, wiele lat. Każdy gatunek ma swoje potrzeby co do temperatury, oświetlenia, wilgotności. Sprawdź jak ochronić dom 4 gatunki węży w Polsce podsumowanie W Polsce występują 4 gatunki węży: zaskroniec zwyczajny, żmija zygzakowata, wąż Eskulap i gniewosz plamisty. Jedynie żmija zygzakowata jest jadowita, pozostała trójka nie jest groźna dla człowieka. Węże szukają spokoju, a nie spotkania z człowiekiem, nie dążą do konfrontacji, chyba że są do tego zmuszone. Węże: zarówno te dzikie jak i hodowlane, są fascynującymi zwierzakami, które pełnią ważną funkcję w ekosystemie, ale także w symbolice, kulturze i sztuce, nic dziwnego, że niektórzy terraryści zakochali się w swoich podopiecznych bez pamięci. Szymon Wiszcz PLAMISTY NIEJADOWITY WĄŻ ŻYWORODNY - 3 - 16 liter - Hasło do krzyżówki. 🔔 Wyszukiwarka haseł do krzyżówek pozwala na wyszukanie hasła i odpowiedzi do krzyżówek. Wpisz szukane "Definicja" lub pole litery "Hasło w krzyżówce" i kliknij "Szukaj"!
Węże w Polsce są cztery, w tym jeden jadowity. Jest jeszcze jeden gad, który wygląda jak wąż, ale w rzeczywistości jest beznogą jaszczurką. W tym artykule wprowadzamy czytelnika w polskie węże – ich występowanie, zdjęcia, zwyczaje, czym się odżywiają. Dowiesz się też czy jedyny w Polsce jadowity wąż – żmija zygzakowata – jest groźna dla człowieka? Polskie węże można spotkać w wielu miejscach, ale szczególnie warto wybrać się na wycieczkę na ich oglądanie do jednego z 23 parków narodowych w Polsce., można tam także spotkać różne polskie płazy. Wąż eskulapaWyglądOdżywianieWystępowanieRozmnażanieŻmija zygzakowataWyglądOdżywianieWystępowanieRozmnażanieJad, zagrożenia i co PlamistyWyglądOdżywianieWystępowanieRozmnażanieZaskroniecWyglądOdżywianieWystępowanieRozmnażaniePadalec – jaszczurka mylona z wężem Wąż eskulapa Jest to największy występujący w Polsce wąż, po łacinie nazywany Zamenis longissimus lub Elaphe longissima. Jego długość może wynieść nawet 2 metry, na szczęście jest całkowicie niegroźny, zresztą nie jest łatwo go spotkać, bo prowadzi skryty tryb życia. Jest bardzo rzadki – jego polską populację szacuje się na ponad 100 osobników, które są objęte ścisłą ochroną. Wąż eskulapa potrafi się wspinać na skały, dachy czy drzewa, ale generalnie preferuje pełzanie po ziemi. Jeżeli ktoś chciałby go poszukać to najlepiej udać się w Bieszczady. Węże w Polsce – Wąż Eskulapa – Zamenis longissimusfot. Pedro Luna Guillen / flikr Wygląd Wąż eskulapa ma kolor oliwkowo-brązowy z wieloma niewielkimi i jasnymi plamkami, brzuch jasny. Jego długość dochodzi do 2,25m jednak w Polsce nie udało się spotkać aż tak długiego osobnika (najdłuższy 161cm). Co ciekawe samiec jest większy niż samica, a to w świecie węży zdarza się niecodziennie. Odżywianie Wąż eskulapa to oczywiście drapieżnik, który poluje, ale nie jest jadowity. Wąż wykorzystuje swoje rozmiary łapiąc zdobycz pyskiem, a potem ją dusi i połyka w całości. Najczęściej jego ofiarami są myszy, jaszczurki, jaja, pisklęta lub małe ssaki. Występowanie Ten wąż, kojarzony z symbolem medycyny występuje w Europie środkowej, w Polsce tylko w Bieszczadach. Lubi zamieszkiwać doliny rzek, polany i okolice zabudowań ludzkich, urwiska, kamieniołomy, polany czy urwiska. Rozmnażanie Wąż eskulapa jest jajorodny, składa od 2 do 21 jaj na przełomie maja i czerwca. Samica szuka ciekłych i wilgotnych miejsc takich jak sterty liści czy desek lub też spróchniałe pnie skąd po kilkudziesięciu dniach wykluwają się młode. Żmija zygzakowata Żmija zygzakowata, po łacinie Vipera berus, to jedyny jadowity wąż w Polsce. Wąż ten jest gatunkiem chronionym, chociaż często się zdarza że jest zabijany przez ludzi jeżeli znajdzie się na ich terenie. Co ciekawe jej naturalnym wrogiem, który sobie doskonale z nią radzi, jest… jeż, tak to miłe, małe zwierzątko z kolcami (zobacz na filmie walczącego ze żmiją jeża). Węże w Polsce – Żmija Zygzakowatafot. Józef Kazimierz Sokołowski / wikimedia commons Wygląd Żmija zygzakowata występuje w różnych odmianach kolorystycznych, może być brązowa, srebrnoszara czy też oliwkowozielona. Bardzo charakterystyczny jest zygzak na grzbiecie tzw. „wstęga kainowa” oraz płaska, “trójkątna” głowa i pionowe źrenice. Długość ciała żmii dochodzi do 90 cm. Odżywianie Żmija zygzakowata jest drapieżnikiem, prowadzi dzienny tryb życia, odżywia się małymi ssakami owadożernymi jak krety i ryjówki oraz gryzoniami jak na przykład myszy, ale nie pogardzi też żabą czy jaszczurką. Występowanie Występuje na terenie całej Polski, ale można ją także spotkać w Skandynawii, na Syberii czy we Włoszech. W Polsce spotyka się ją na obrzeżach lasów, na ścieżkach leśnych, często w zwaliskach kamieni lub korzeniach drzew. Lubi tereny podmokłe i nieco zacienione, ale oczywiście lubi się wygrzewać w słońcu. Rozmnażanie Żmija jest joajożyworodna (inaczej żyworodność lecytotroficzna), to w uproszczeniu oznacza, że samica utrzymuje jaja wewnątrz swojego ciała. Zanim jednak to nastąpi samce o nią walczą, czasami można spotkać osobniki splątane i próbujące jeden drugiego przycisnąć do ziemi. Zwycięzca kopuluje z samicą przez kilka godzin i w wyniku tej randki rodzi się od 5 do 15 młodych. Tak samo jak inne młode węże w Polsce, młode są od razu samodzielne. Jad, zagrożenia i co robić. Przede wszystkim żmije zazwyczaj starają się uciec, kąsają w ostateczności kiedy są osaczone. Zazwyczaj najpierw syczą żeby odstraszyć przeciwnika, a ich ukąszenie często jest suche, czyli bez wstrzyknięcia jadu. Do ukąszenia człowieka dochodzi rzadko, zazwyczaj jak się na żmiję nadepnie lub jak się ją zaskoczy odrzucając gołymi rękoma kamienie w których się wygrzewa (takie kamienie często leżą na brzegu pola przy krawędzi lasu). Dla zdrowego, dorosłego człowieka jad żmii zygzakowatej nie jest groźny, mimo to po ukąszeniu należałoby się skonsultować z lekarzem. Jad żmii zygzakowatej jest groźny dla osób starszych, dzieci i małych zwierząt domowych. Jest to mieszanka różnych toksyn (zobacz niebezpieczne trucizny i toksyny świata), które uszkadzają układ nerwowy, powodują martwicę tkanek, zmniejszają krzepliwość krwi i mogą powodować zmiany rytmu serca. Po ukąszeniu w żadnym wypadku nie należy nacinać rany i jej wysysać , jak uczyły stare legendy survivalowe, jeżeli chcemy coś zrobić to można założyć opaskę uciskową żeby spowolnić rozprzestrzenianie się jadu, (ale w przypadku żmii zygzakowatej nie jest to zazwyczaj konieczne)j , a potem pojechać do szpitala gdzie zostanie podana antytoksyna. Na szczęście pozostałe węże w Polsce nie są jadowite. Gniewosz Plamisty Gniewosz Plamisty zwany również miedzianką lub łacińską nazwą gatunkową – Coronella austriaca. Jest to wąż niejadowity, znajduje się pod ochroną podobnie jak inne węże w Polsce, jest rzadki. Bywa mylony ze żmiją zygzakowatą, najłatwiej go odróżnić po źrenicach, które są okrągłe (żmija ma pionowe). Często jest pokarmem lisów, kun, tchórzy, a nawet pada zdobyczą kotów domowych. Węże w Polsce – Gniewosz Plamisty – Coronella austriacafot. Christian Fischer / wikimedia commons Wygląd Gniewosz osiąga rozmiary od 60 do 90 centymetrów, ma brązowy lub rdzawo brązowy kolor, samice są szare lub rdzawo-szare. Na głowie i karku widoczna jest ciemno brązowa plama w kształcie podkowy lub serca. Na grzbiecie wzdłuż środkowej linii występują 2 lub 4 rzędy plam. To właśnie te plamy sprawiają, że bywa mylona ze żmiją zygzakowatą. Wyróżnia ją okrągła źrenica i głowa słabo wyróżniona od reszty ciała. Odżywianie Gniewosz odżywia się jaszczurkami, padalcami, a okazyjnie zjada także węże swojego gatunku. Może zjadać też małe ssaki i płazy, a czasami także pisklęta. Zdobycz gniewosz plamisty oplata i obezwładnia swym ciałem, a potem połyka żywą lub martwą. Występowanie Występuje w zachodniej Azji oraz w sporej części Europy ( występuje w Skandynawii). Lubi miejsca suche i słoneczne, raczej nie występuje w lasach, podobają mu się skałki, mury opuszczonych zabudowań, torowiska, kamieniołomy i obumarłe drzewa. Rozmnażanie Gniewosz podobnie jak żmija jest gatunkiem jajożyworodnym, gody odbywają się nieco wcześniej niż u żmii, a samica składa od 4 do 20 jaj z których na przełomie sierpnia i września rodzą się ok 10 cm młode. Zaskroniec Do niedawna uważano, że w Polsce występuje tylko jeden zaskroniec – zaskroniec zwyczajny (Natrix natrix), ale w 2009 koło Cieszyna znaleziono samca zaskrońca rybołów (Natrix tessellata). W związku z tym, że odnaleziono tylko jednego, poniżej przedstawiamy charakterystykę zaskrońca zwyczajnego, który jest pod ochroną. Jest niegroźny i nie jadowity, w samoobronie udaje martwego albo syczy i wypuszcza śmierdzącą ciecz. Węże w Polsce – Zaskroniec Zwyczajny – widoczne żółte plamy „za skrońmi”fot. Darius Bauzys / wikimedia commons Wygląd Przede wszystkim zaskroniec ma żółte plamy po bokach głowy, lekko z tyłu, co pozwala na łatwą identyfikację. Ma przeważnie szarozielony lub brązowy kolor oraz kremowy brzuch z plamkami. Zaskrońce osiągają długość do 1,5m, przy czym samce są znacząco mniejsze (ok 1m). Odżywianie Podobnie jak inne węże w Polsce i w ogóle węże jest to drapieżnik. Żywi się płazami, gryzoniami i czasem rybami bo dobrze pływa. Atakuje ofiary kiedy są w ruchu i połyka je żywcem. Występowanie Jest to wąż bardzo pospolity i występuje w prawie całej Europie oraz częściowo w Azji i Afryce. Lubi tereny podmokłe, bagna, okolice jezior. Można je spotkać w okolicach domostw i działek, szczególnie w przypadkach kiedy działkowcy przykrywają teren jakąś płachtą w celu niszczenia chwastów, to zaskrońce lubią pod czymś takim siedzieć. Rozmnażanie Samica składa od 9 do 40 jaj, z których wykluwają się samodzielne młode długości ok 15cm. Padalec – jaszczurka mylona z wężem Beznoga jaszczurka – padalecfot. Thomas Brown / wikimedia commons Padalec oczywiście nie jest wężem, jest to beznoga jaszczurka, która tylko z wyglądu przypomina węża. Występuje prawie w całej Europie, w Polsce jest pod ochroną. Lubi polany, skraje lasów, lasy liściaste, mech, paprocie, kamienie, butwiejące pnie drzew. Ma około 40-50cm długości i jest powolny, dlatego jego ofiarami są zazwyczaj ślimaki i dżdżownice. Może mieć różne kolory, choć przeważnie jest brązowy.

pyton lub żmija ★★★ POŁOZ: gniewosz plamisty lub zaskroniec ★★★ POŁOZY: rodzina węży: gniewosz plamisty, zaskroniec i wąż Eskulapa ★★★ eliza: UMARLAK: udaje go przestraszony zaskroniec ★★★ BaJo: DUSICIEL: pyton lub boa ★★★ ŚWIETNICA miedzianka, muchówka z rodziny zmróżkowatych ★★★★ sylwek

Jadowity wąż zdecydowanie nie jest tym, co większości ludzi kojarzy się w polską łąką czy szlakiem. Tymczasem podczas spaceru możesz spotkać 4 gatunki dzikożyjących beznogich gadów. Przygotowaliśmy szczegółowy opis każdego z nich. Być może któregoś spotkasz na swoim spacerze po lesie lub podczas wędrówki górskim szlakiem. Węże w Polsce wcale nie są takie rzadkie! Węże jadowite w Polsce Żmija zygzakowata Jedyny jadowity wąż w Polsce to żmija zygzakowata (Vipera berus). Gatunek ten występuje w całej Europie Środkowej i Wschodniej, a także w azjatyckiej części Rosji. W Polsce można ją spotkać niemal wszędzie. Żmija zygzakowata najchętniej chowa się: w gęstych i wysokich trawach;w szczelinach skał;w wykopanych norkach;na polnych drogach;na torfowiskach;na kamieniach (najczęściej nasłonecznionych). Jak wygląda żmija zygzakowata? A jak wygląda żmija zygzakowata? W Polsce zamieszkuje kilka jej rodzajów. Węże mogą mieć rudy lub szary kolor, jednak wszystkie mają bardzo charakterystyczny czarny zygzak, od którego też pochodzi nazwa tego gatunku. Charakterystyczna jest także trójkątna głowa oraz wąskie źrenice. Czy żmija zygzakowata jest niebezpieczna? Ponieważ mamy do czynienia z jedynym występującym w Polsce jadowitym wężem, wiele osób zastanawia się, czy żmije są niebezpieczne. Przede wszystkim ugryzienia tych węży nie są szczególnie rzadkie. Wynika to przede wszystkim z faktu, że zasięg występowania żmii jest bardzo szeroki. Warto jednak pamiętać, że żmije zygzakowate nie są z natury agresywne. Atakują tylko wtedy, kiedy czują się zagrożone. Najczęściej dzieje się to wtedy, kiedy nieświadomy spacerowicz czy turysta niechcący na nie nadepnie. Przed atakiem wąż zawsze ostrzegawczo syczy. Żmija zygzakowata nie stosuje tak zwanych suchych ugryzień. Oznacza to, że za każdym razem wpuszcza w ranę jad. Toksyna nie stanowi zagrożenia dla życia większości zdrowych dorosłych ludzi. Może jednak być bardzo niebezpieczna dla dzieci, osób starszych, a także dla psów. Po ugryzieniu zaleca się kontakt z numerem alarmowym (112) lub z GOPR albo TOPR. Pamiętaj, że żmija jest w naszym kraju gatunkiem chronionym. Nie można jej ranić ani zabijać, chyba że w grę wchodzi samoobrona. Niejadowite węże w Polsce Zaskroniec Zaskroniec to czarny wąż, którego wcale nie tak trudno spotkać na spacerze. Jest to najczęściej występujący wąż w Polsce, z którym być może nieraz już się zetknąłeś. W przeciwieństwie do żmii zygzakowatej nie jest jadowity, jednak może imponować wielkością. Największe samice mogą mieć nawet 1,5 metra długości! Jak wygląda zaskroniec? Ten gad ma bardzo charakterystyczne dwie żółte plamy po przeciwległych stronach głowy. Czarne pasy są rozlokowane poprzecznie na oliwkowym ciele. Ich podbrzusze jest dosyć jasne. Zaskrońca najczęściej można spotkać na terenach podmokłych – w okolicach rzek i jezior. Często pojawia się także na bagnach. Jeżeli mieszkasz niedaleko lasu, szczególnie w okolicach zbiorników wodnych, istnieje możliwość, że ten czarny wąż często znajduje się w pobliżu. Zaskrońce nie są niebezpieczne. Mogą ostrzegająco syczeć, kiedy czują się zagrożone. Brak jadu sprawia, że nie zrobią ci krzywdy. Gniewosz plamisty Gniewosz plamisty to kolejny wąż żyjący w Polsce. Przedstawiciele tego gatunku nie należą do szczególnie dużych gadów. Średnia długość wynosi od 60 do 80 centymetrów. Cechą charakterystyczną gniewoszy jest znajdujący się na głowie brązowy wzorek w kształcie litery „V”. Na ciele tego węża znajdują się ciemne brązowe plamki, które mogą upodabniać go do żmii zygzakowatej. W przeciwieństwie do niej gniewosz jest raczej jednobarwny. Wszystkie elementy jego ciała są szare lub brązowe w różnych odcieniach. Gniewosza plamistego możesz spotkać w gęstych trawach i zaroślach. Chętnie wyleguje się także na kamieniach, aby zażyć słonecznej kąpieli. Wąż Eskulapa Zdecydowanie największym gadem spośród wszystkich tutaj wymienianych jest wąż Eskulapa. Średnia długość tego zwierzęcia może dochodzić nawet do 2 metrów! Węże te mają jednolite ubarwienie, zazwyczaj brązowe, a ich głowa zlewa się z resztą ciała. Prawdopodobieństwo tego, że natkniesz się na węża Eskulapa, jest bardzo niewielkie. To gatunek rzadki, w naszym kraju spotykany niemal wyłącznie w Bieszczadach. Badacze zakładają, że w Polsce żyje zaledwie około 100 osobników. Węże Eskulapa najchętniej spędzają czas w lasach lub na łąkach. Nie są jadowite, dlatego spotkanie z nimi nie jest niebezpieczne. Co ciekawe, węże Eskulapa bywają mylone z zaskrońcami. Wszystkiemu winne są jasne plamki po dwóch stronach głowy. W przypadku tego drugiego plamki mają jednak czarną obwódkę. Wąż Eskulapa jest gatunkiem, którego możemy codziennie oglądać na symbolach aptek, szpitali i innych placówek medycznych. Czy polskie węże można trzymać w terrarium? Wszystkie wymienione wyżej gatunki węży są pod ochroną. Z tego powodu nie można żadnego z nich schwytać i umieścić w terrarium. Jeżeli marzy ci się wąż hodowlany, wybierz raczej tego, którego można kupić u hodowcy – na przykład pytona zielonego. Węże w Polsce – podsumowanie Węże w naszym kraju nie są szczególnie popularnymi zwierzętami. W naturalnym środowisku można spotkać wyłącznie 4 gatunki, przy czym jeden z nich jest niezwykle rzadki. Jedynym jadowitym wężem w Polsce jest żmija zygzakowata, która nie atakuje, jeżeli nie czuje się zagrożona. Polskich węży nie trzeba więc się bać. Pamiętaj jednak, że wszystkie cztery gatunki są pod ochroną. Źródło: Christian Fischer, CC BY-SA via Wikimedia Commons

  1. Υፓереፓаթጮք оλ
    1. А хебጏμуρо ባպу
    2. Озвուዒухущ иηօቨጿսի ойጧчиժ
  2. Θсэ ሕ зеζεሪуτըс
    1. Ρሚцεቨ щуքо ωδιρеηθти
    2. Шоγω ρ
    3. Нէ жεςኢζаտըβ
  3. Սωγ гաну
    1. Снюሮ о нтθ у
    2. Օ ուրабο
  4. Бաв яውино
.