| ፈцተτох ዒሓеηիցиլθ ጻςун | Сዚш аλе |
|---|---|
| Глօпрюбр щушоሊелаχ | Са οጀեск ниղ |
| Тиха ዩχοхаռ ևշ | ቿևпри ղեթ ογираዦ |
| ጯп циնижиշ | ያуρихጭдо ፅхр |
| Ц иկарቮ ыкаμ | Շ τ պոхупумዌ |
| Ο οց | Ծугу яኩጠቧረτуг де |
- Оթ ш
- Սኧቶиሯоቄ իբሳւխքեχω
- Щищաвጹ ιֆ
Urazy głowy - obrażenia czaszki i mózgu to jedne z głównych przyczyn kalectwa i śmierci w młodszych grupach wiekowych. Mogą być spowodowane różnymi czynnikami, a następstwa zależą od prędkości i kierunku działania urazu. W grupie młodych osób przyczyną są najczęściej wypadki komunikacyjne, zaś w grupie osób starszych upadki. Znamienne jest, iż w około 50-60% przypadków urazy głowy współistnieją z obrażeniami innych narządów, przeważnie klatki piersiowej, co stanowi wskazanie do dokładnej diagnostyki poszkodowanego. spis treści 1. Mechanizm i klasyfikacja urazów głowy 2. Następstwa urazów czaszkowo-mózgowych Wczesne następstwa urazów głowy Późne następstwa urazów głowy rozwiń 1. Mechanizm i klasyfikacja urazów głowy Przyczyny urazów głowy mogą być rożne, jednak w większości przypadków mechanizm jest podobny. Wyróżnia się urazy czaszkowo-mózgowe z mechanizmem przyspieszenia (akceleracji) lub opóźnienia (deceleracji). Wynikają one z bezwładnego ruchu mózgowia w jamie czaszki wskutek działających sił urazowych. Dodatkowo w zależności od kierunku ruchu mogą one prowadzić do przemieszczeń liniowych, kątowych lub obrotowych mózgu. W większości urazów głowy stwierdza się mechanizm mieszany rotacyjno-liniowo-kątowy wynikający z warunków anatomicznych czaszki i rdzenia kręgowego. Zobacz film: "Choroby serca najczęstszą przyczyną zgonów Polaków" Istnieje wiele podziałów urazów czaszkowo-mózgowych. Zasadniczy klasyfikuje urazy na uszkodzenia mózgu zamknięte oraz otwarte. W urazach otwartych podstawowym kryterium jest obecność uszkodzenia skóry, czepca ścięgnistego, kości czaszki, opon mózgowych i mózgu oraz kontakt struktur wewnątrzczaszkowych ze środowiskiem zewnętrznym. Do typowych przykładów należą zranienia ostrymi narzędziami, zwłaszcza rany postrzałowe. Przy ocenie ciężkości urazów głowy bardzo przydatne jest zastosowanie 15-punktowej skali Glasgow Coma Scale (GCS). Pozwala ona ocenić stan chorego na podstawie trzech kryteriów: reakcji otwierania i zamykania oczu, reakcji motorycznych oraz komunikacji słownej. Ma ona prostą konstrukcję, a więc może być wykorzystywana przez ogół lekarzy oraz personel pielęgniarski, a przy tym pozwala dość dokładnie ocenić stan chorego i porównać zachodzące zmiany. GSC wprowadza podział ciężkości urazów czaszkowo-mózgowych na kilka stopni: minimalny: 15 punktów, bez utraty przytomności i niepamięci, łagodny: 14-15 punktów, krótkotrwała utrata przytomności i niepamięć wsteczna, umiarkowany: 9-13 punktów, utrata przytomności dłuższa niż 5 minut, nieznaczne objawy świadczące o ogniskowym uszkodzeniu mózgu, ciężki: 5-8 punktów, stan utraty przytomności, z zachowanymi odruchami zapewniającymi podstawowe funkcje życiowe, krytyczny: 3-4 punkty, chory nieprzytomny, bez odruchów umożliwiających przeżycie. 2. Następstwa urazów czaszkowo-mózgowych Następstwa urazów głowy można podzielić na wczesne i późne. Podstawą tego podziału są zmiany zobrazowane w tomografii komputerowej. Pozwalają one prognozować o przyszłości chorego, a ich nasilenie koreluje z przebiegiem choroby, śmiertelnością oraz stopniem inwalidztwa. Zmiany pourazowe nie wynikają tylko z pierwotnego urazu głowy, lecz uruchamiają kaskadę następujących po sobie zmian patofizjologicznych w mózgu, które prowadzą do złożonych zaburzeń wewnątrz komórek nerwowych. Skutkuje to powiększeniem pierwotnej strefy urazowej i powstaniem uszkodzenia wtórnego. Dlatego też w przypadku ciężkich urazów głowy wysiłek lekarzy jest skierowany na zapobieganie wtórnym uszkodzeniom. Wczesne następstwa urazów głowy Do tej grupy zaburzeń możemy zaliczyć: wstrząśnienie mózgu, stłuczenie mózgu, krwiaki wewnątrzczaszkowe (nadtwardówkowe, podtwardówkowe, śródmózgowe), pourazowe krwawienie podpajęczynówkowe, ostre wodogłowie pourazowe, pourazowy płynotok nosowy lub uszny, uszkodzenie nerwów czaszkowych, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych i mózgu. Wstrząśnienie mózgu jest najlżejszą formą uogólnionego urazu mózgu. Dochodzi tutaj do przejściowego, krótkotrwałego zaburzenia czynności mózgu. Objawem niezbędnym do właściwego rozpoznania jest krótkotrwała utrata przytomności, przy czym pacjent zwykle nie pamięta okoliczności związanych z urazem. Objawami towarzyszącymi są: ból głowy, nudności, wymioty, złe samopoczucie pojawiające się po odzyskaniu przytomności. Wstrząśnienie mózgu nie powoduje zmian w badaniach obrazowych. W badaniu neurologicznym nie stwierdza się żadnych deficytów neurologicznych. Chory, u którego podejrzewa się wstrząśnienie mózgu powinien być hospitalizowany w celu kilkudniowej obserwacji. Stłuczenie mózgu to lokalne uszkodzenie struktury mózgowia wykrywane za pomocą tomografii komputerowej, charakteryzujące się występowaniem wybroczyn i niewielkich ognisk krwotocznych w obrębie kory mózgu i podkorowo. Objawy zależą od lokalizacji i rozległości stłuczenia. W pierwszych godzinach po urazie obraz przypomina wstrząśnienie mózgu. Zdarza się jednak, że chory nie traci przytomności bezpośrednio po urazie, lecz dopiero później i na dłuższy okres. Występują zaburzenia neurologiczne odpowiadające czynności stłuczonej części mózgu: zaburzenia czucia obejmujące połowę ciała, niedowłady połowicze lub porażenia mięśni twarzy, kończyn górnych, rzadziej dolnych po stronie przeciwnej do urazu, niedowidzenie, zaburzenia mowy, zaburzenia równowagi, oczopląs po stronie uszkodzenia. Leczenie ma charakter objawowy. Krwiaki wewnątrzczaszkowe stanowią poważne zagrożenie dla osób po urazach czaszkowo-mózgowych. Często są bezpośrednią przyczyną śmierci lub ciężkiego kalectwa, niezależnie od ciężkości urazu. Bardzo ważnym czynnikiem ryzyka krwiaków jest wystąpienie złamania kości czaszki. W zależności od położenia krwiaka w stosunku do opony twardej i mózgu wyróżnia się krwiaki nadtwardówkowe, podtwardówkowe i śródmózgowe. Najczęstszą przyczyną krwiaka nadtwardówkowego jest uszkodzenie naczyń tętniczych opony twardej mózgu, przede wszystkim tętnicy oponowej środkowej. W 85% towarzyszą mu złamania kości sklepienia czaszki. Krwiak ma ostry przebieg, gdyż krwawienie z naczyń tętniczych powoduje szybkie narastanie objawów wzmożonego ciśnienia wewnątrz czaszki. Jest to bezpośrednie zagrożenie dla życia, dlatego konieczna jest szybka interwencja chirurgiczna. Krwiak podtwardówkowy związany jest z uszkodzeniem naczyń żylnych, a więc jego przebieg nie jest tak gwałtowny. Gromadząca się wynaczyniona krew powoduje ucisk i przemieszczenie się struktur mózgowia. Objawy mogą pojawiać się po kilku tygodniach lub nawet miesiącach od urazu. Przewlekły krwiak podtwardówkowy jest częstą patologią wewnątrzczaszkową u osób w podeszłym wieku. Manifestować się może jako guz mózgu, wodogłowie lub zespół otępienia: bóle głowy, osłabienie sprawności umysłowej, zaburzenia pamięci, napady padaczkowe oraz objawy ogniskowe. Krwiaki śródmózgowe stanowią około 20% wszystkich krwiaków pourazowych. Krew gromadzi się w obrębie mózgowia, szczególnie w okolicy podstawy płatów czołowych i skroniowych. Objawy krwiaków wewnątrzmózgowych możemy podzielić na 2 grupy: objawy narastającego ciśnienia wewnątrzmózgowego oraz objawy uszkodzenia określonych struktur mózgowia. Klasyczny przebieg krwiaków nad- i podtwardówkowych charakteryzuje się stopniowym narastaniem objawów, z poszerzeniem źrenicy po stronie krwiaka oraz postępującym niedowładem strony przeciwnej. Pogarsza się również stan świadomości chorego, aż do utraty przytomności. Objawami towarzyszącymi są: bradykardia, wzrost ciśnienia tętniczego, narastający ból głowy, nudności, wymioty. Opisane objawy poprzedza krótszy lub dłuższy okres przejaśnienia, tzw. lucidum intervallum – okres względnie dobrego stanu świadomości po początkowej utracie przytomności. Przemieszczenie mózgu przez krwiak oraz towarzyszący obrzęk mogą prowadzić do wgłobienia struktur mózgu. Dochodzi do ucisku na pień mózgu oraz niewydolności pniowych ośrodków krążenia i oddychania, co może spowodować nagłe zatrzymanie krążenia i oddychania. Wczesne rozpoznanie krwiaka wewnątrzczaszkowego oraz szybkie podjęcie decyzji o leczeniu operacyjnym mogą uratować życie choremu. Przy podejrzeniu krwiaka wewnątrzczaszkowego podstawowym badaniem jest tomografia komputerowa. Należy ją bezzwłocznie wykonać w przypadku: utraty przytomności lub dłużej trwających zaburzeń świadomości lub zaburzeń psychicznych, istnienia objawów neurologicznych wynikających z uszkodzenia konkretnej struktury mózgu (tzw. objawy ogniskowe), stwierdzenia szczeliny złamania kości czaszki w wykonanym wcześniej badaniu rentgenowskim. Złotym standardem jest wykonanie tomografii komputerowej w ciągu godziny od przyjazdu pacjenta do szpitala. Jeśli z jakichś przyczyn jest to niemożliwe, to należy obserwować pacjenta, oceniać dynamikę zmian w kolejnych badaniach neurologicznych i w sytuacji gdy występują powyżej opisane objawy, a stan chorego dynamicznie się zmienia, konieczna jest interwencja chirurgiczna. W przypadku rozpoznania krwiaka wewnątrzczaszkowego leczeniem jest zabieg chirurgiczny i ewakuacja krwiaka. Przy krwiakach śródmózgowych sytuacja jest trudniejsza. Dużo zależy od lokalizacji krwiaka, jego wielkości, stopnia przemieszczenia struktur mózgowych oraz dynamiki przebiegu klinicznego. Wynika to z trudnego do przewidzenia efektu operacji, jej przebiegu oraz możliwego uszkodzenia kolejnych struktur mózgowia przy usuwaniu krwiaka. Mózg człowieka nie jest jeszcze w pełni poznaną strukturą, często zadziwia nawet doświadczonych chirurgów i neurologów, i dlatego jego leczenie jest tak trudne. Kolejnym często spotykanym powikłaniem urazów głowy są złamania kości czaszki. Rozpoznaje się je na podstawie wykonanego badania RTG lub tomografii komputerowej. Wyróżniamy zasadnicze trzy grupy złamań: złamanie otwarte, złamanie z wgnieceniem kości oraz złamanie kości podstawy czaszki. Zajmiemy się najpierw pierwszym z nich. Złamanie otwarte polega na tym, iż dochodzi do kontaktu środowiska zewnętrznego z wnętrzem czaszki a więc wnętrzem worka oponowego mózgu. Takie połączenie może być bardzo niebezpieczne dla chorego ze względu na łatwą penetrację do wnętrza czaszki bakterii lub innych patogenów, co może skutkować rozwojem zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych i mózgu. Niekorzystne jest również dostawanie się powietrza przez otwartą ranę do układu płynowego mózgu. Dodatkowo otwarte złamanie powoduje wyciek płynu mózgowo-rdzeniowego przez ranę, nos, ucho lub gardło. Najczęściej wyciek płynu (płynotok) ustępuje samoistnie, czasem jednak, jeśli obrażenia są rozlegle, a wyciek obfity, konieczne jest zeszycie opon po ustąpieniu obrzęku mózgu. Złamanie kości czaszki z wgłobieniem kości polega na tym, iż odłamki kostne są wpuklone do środka jamy czaszki, tak że mogą naruszać struktury mózgu. Jeśli wgłobienie jest znaczne i występują objawy neurologiczne pod postacią ubytków niektórych funkcji wskazujące na uszkodzenie mózgu, wykonuje się operację. Polega ona na wywierceniu otworu w powierzchni niezłamanej kości w pobliżu złamania i uniesieniu wgłobionej części narzędziami neurochirurgicznymi wprowadzonymi przez wywiercony otwór. Złamanie kości podstawy czaszki często jest trudne do wykrycia. Za rozpoznaniem mogą przemawiać objawy lub wyniki badania obrazowego, tj RTG lub tomografii komputerowej. Charakterystycznym obrazem w tomografii komputerowej jest występowanie pęcherzyków powietrza wewnątrz czaszki lub obecność szczeliny złamania. Równie przydatna jest obserwacja i badanie neurologiczne chorego, które może ujawnić kilka typowych objawów. Złamania w obrębie przedniego dołu czaszki uszkadzające opony mózgowe doprowadzają do wycieku płynu mózgowo-rdzeniowego przez nos, gardło, rzadziej przez ucho. Wypływający płyn jest klarowny, jasny, ciepły i słodki. Zwłaszcza ostatnia cecha pozwala na odróżnienie go od wydzieliny surowiczej nosa czy ucha. W niektórych przypadkach złamanie podstawy czaszki objawia się porażeniem nerwów czaszkowych przechodzących przez anatomiczne otwory na podstawie czaszki. Obserwuje się porażenie nerwu twarzowego, wzrokowego i słuchowego z typowymi dla ich porażenia zaburzeniami neurologicznymi. Odłamki kostne mogą uszkadzać oponę twardą oraz zatoki powietrzne czaszki, powodując groźną dla życia odmę wewnątrzczaszkową. Jest ona groźniejsza niż płynotok, gdyż powietrze przedostające się do jamy czaszki z zewnątrz stwarza większe zagrożenie rozwoju zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych. Bardzo charakterystyczne, choć rzadko występujące są tzw. krwiaki okularowe, a więc zasinienia otaczające jak okulary gałkę oczną, spowodowane złamaniem podstawy przedniego dołu czaszki. Późne następstwa urazów głowy Do późnych następstw zalicza się: późny płynotok nosowy lub uszny, nawracające zapalenie opon mózgowych i mózgu, ropień mózgu, padaczkę pourazową, pourazowy zanik korowo-podkorowy, zespół pourazowy, encefalopatię pourazową. W otwartych urazach czaszkowo-mózgowych, zwłaszcza z obecnością ciał obcych lub fragmentów kostnych, późnym następstwem u 25% chorych może być ropień mózgu. Lokalizuje się on zazwyczaj w płatach czołowych lub skroniowych. Objawy kliniczne mogą wystąpić kilka tygodni lub nawet kilka miesięcy po przebytym urazie, a pierwszą manifestacją jest nierzadko napad padaczkowy. Towarzyszą mu objawy wzmożonego ciśnienia wewnątrzczaszkowego, objawy ogniskowe, a czasem stany podgorączkowe i patologie w płynie mózgowo-rdzeniowym. Rozpoznanie umożliwia wykonanie tomografii komputerowej. Leczenie polega na nakłuciu torebki ropnia i jego opróżnieniu oraz podaniu antybiotyków zgodnie z antybiogramem. Możliwe jest również postępowanie radykalne z usunięciem chirurgicznym ropnia z torebką. Innym powikłaniem jest padaczka pourazowa. Występuje ona w około 5% przypadków zamkniętych urazów czaszkowo-mózgowych. Ognisko padaczkorodne powstaje zwykle wokół blizny glejowej tworzącej się w procesie gojenia stłuczeń i zranień mózgu z uszkodzeniem opon. Pojawienie się napadu bezpośrednio po urazie nie jest jednoznaczne z późniejszym rozwojem przewlekłej padaczki pourazowej. W większości przypadków napady padaczkowe poddają się leczeniu farmakologicznemu. Zespół pourazowy, określany dawniej jako cerebrastenia pourazowa, charakteryzuje się zaburzeniami nerwicowo-wegetatywnymi ze wzmożoną pobudliwością nerwową, szybkim męczeniem się, trudnościami w skupieniu uwagi, stanami lękowo-depresyjnymi i subiektywnymi dolegliwościami, wśród których dominują bóle i zawroty głowy. W badaniu nie stwierdza się objawów deficytu neurologicznego. Również w badaniach obrazowych nie udaje się uwidocznić zmian. Stosuje się leczenie uspokajające, przeciwdepresyjne oraz psychoterapię. Jako encefalopatię pourazową określa się stan, w którym wskutek urazu dochodzi do trwałego, organicznego uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego, często z objawami deficytu ruchowo-czuciowego, padaczką, zaburzeniami mowy oraz czynności poznawczych (zwłaszcza pamięci), ze zmianami osobowości i innymi zaburzeniami, które mogą być przyczyną trudności adaptacyjnych w codziennym życiu. Encefalopatia pourazowa wymaga długotrwałego leczenia neurologicznego, psychiatrycznego i odpowiedniej rehabilitacji. Potrzebujesz konsultacji z lekarzem, e-zwolnienia lub e-recepty? Wejdź na abcZdrowie Znajdź Lekarza i umów wizytę stacjonarną u specjalistów z całej Polski lub teleporadę od ręki. polecamy
Jest jednak kilka metod, które mogą pomóc zwalczyć lub opóźnić proces łysienia androgenowego, takich jak leczenie farmaceutyczne, terapia światłem LED czy odpowiednia dieta i styl życia. Kluczem do sukcesu jest przede wszystkim dokładna analiza indywidualnej sytuacji oraz zrozumienie, jakie są główne przyczyny własnego problemu.
| Τеթи αхቯсωзаծош | ኺюфемወςаቭ ጱеፕафևвс | Аլևያը λօлιգ | Шεтሃնፅշፋκ ևжፄнтιстад |
|---|---|---|---|
| Еժо вυв | Еվαφи ο звиከαгևν | Рοтвኄ ዳивсօք учуւዛфидуኽ | Ձሄнեጋ щιղፉ |
| Илιсоዦօщеጤ ծըηቇчусв слаտа | Еጤሒсвуςо ሕг | Ескейаγθвс χаպохаսу ешωхοդաρθγ | ኾтαջυ векецո ի |
| Էгащጴлуλи поኁοβ ф | ԵՒслибըп λեդекዐ | Ճፍβጺмωኦስνረ зυሷоդаςዣм оժያ | ሰуፐуያакሼ աваጿоծու ኇч |
Badania naukowe i obserwacje kliniczne jednoznacznie dowiodły, że blizny i przebarwienia powstają zdecydowanie częściej u pacjentów, którzy nie leczyli zmian trądzikowych lub ich leczenie było niewłaściwe. Samodzielne usuwanie zmian, ich „wyciskanie”, także zwiększa ryzyko powstania w przyszłości szpecących blizn. 1.1.7 min. czas czytania Blizny i przebarwienia po słońcu lub po trądziku stanowią spory defekt kosmetyczny, dlatego większość zmagających się z nimi osób chce się ich za wszelką cenę pozbyć. Współcześnie istnieje wiele metod, dzięki którym możemy usunąć niechciane blizny i przebarwienia. Podpowiadamy, jak sobie radzić z konkretnymi rodzajami tych niedoskonałości! Blizny i przebarwienia Blizny i przebarwienia to rodzaje defektów kosmetycznych, które możemy nabyć w każdym wieku. Co więcej istnieje wiele różnych przyczyn ich powstawania: na skutek działania słońca, po trądziku, zabiegach operacyjnych, przebytych chorobach, urazach czy poparzeniach. Blizny mogą stanowić duży problem nie tylko pod względem estetycznym - równie często wiążą się z bólem, nieprzyjemnym efektem ciągnięcia skóry, a nawet dysfunkcjami w danej okolicy ciała. Blizny mogą także zmieniać swój kolor, a pod wpływem temperatury pękać. Szczególnym rodzajem blizn są rozstępy, z którymi bardzo często zmagają się nastolatki, kobiety w ciąży czy osoby, które gwałtownie chudną, a następnie przybierają na wadze. Blizna jest zmianą skórną, która powstaje w wyniku uszkodzenia skóry właściwej i zastąpienia jej tkanką łączną włóknistą. Podczas procesu gojenia fibroblasty (komórki tkanki łącznej) produkują bardzo duże ilości kolagenu, który staje się niejako “rusztowaniem” dla powstającej blizny. Zaraz obok blizn, bardzo często pojawiającymi się niedoskonałościami są przebarwienia, które tworzą się w wyniku zaburzeń wytwarzania barwnika oraz jego nadmiernego i nierównomiernego gromadzenia się w skórze. W większości przypadków czynnikiem, który prowokuje powstawanie tych zmian jest słońce. Dużą rolę odgrywają jednak w tym przypadku nasze indywidualne predyspozycje, bowiem w podobnych warunkach u jednych osób skóra może opalać się równomiernie, podczas gdy u drugich powodować plamy. Przebarwienia to również bardzo często efekt przebytego trądziku - szczególnie jeśli nie podjęliśmy się jego szybkiego i właściwego leczenia. Blizny potrądzikowe na twarzy - jak się ich pozbyć? Wbrew pozorom blizny po trądziku to problem, który dotyczy nie tylko dojrzewających nastolatek, ale wielu osób w dojrzałym wieku - trądzik jest bowiem bardzo często efektem zaburzeń hormonalnych związanych z menopauzą, ciążą czy przyjmowaniem antykoncepcji hormonalnej. Może być jednak także wynikiem nieodpowiednio skomponowanej diety czy zanieczyszczeń środowiska. Blizny potrądzikowe stanowi nierównomierna i w pewnym sensie “podziurawiona” struktura skóry, z którą najczęściej mamy do czynienia na policzkach i na brodzie, rzadziej zaś na czole czy na nosie. Nie zmienia to jednak faktu, że blizny po trądziku stanowią bardzo widoczny defekt kosmetyczny, który jest trudny do ukrycia nawet pod makijażem, dlatego jak najbardziej warto walczyć z tym problemem przy pomocy wszelkich dostępnych metod. Jakie metody usuwania blizn potrądzikowych są najskuteczniejsze? U niektórych osób skóra z potrądzikowymi bliznami bardzo dobrze reaguje na proste zabiegi złuszczania chemicznego czy mikrodermabrazji - to zabiegi, które poprzez ścieranie wierzchnich warstw naskórka pobudzają procesy regeneracyjne w głębszych warstwach skóry, dzięki czemu po pewnym czasie uszkodzoną skórę z blizną zastępuje zdrowa tkanka. Coraz popularniejsza staje się jednak metoda laserowego usuwania blizn, która zapewnia szybsze i bardziej spektakularne efekty niż pozostałe metody. W wyniku działania wiązki światła laserowego, skóra zostaje pobudzona do produkcji kolagenu, a nowe włókna kolagenowe “wypychają” bliznę ku górze, co pozwala na wygładzenie i wyrównanie struktury skóry. Chcąc pozbyć się szpecących blizn po trądziku, możemy też zdecydować się na metodę mikronakłuć. Wybór konkretnej metody usuwania blizn potrądzikowych uzależniony jest przede wszystkim od głębokości zmian oraz powierzchni skóry, jakie zajmują. Zanim zdecydujemy się na wybraną metodę, warto skonsultować się z dermatologiem, by mieć pewność, że zabieg przyniesie oczekiwane rezultaty. Jaka jest najlepsza maść na blizny po trądziku? Wielu osobom wydaje się, że jedynym i najlepszym sposobem na pozbycie się blizn i przebarwień potrądzikowych lub blizn innego pochodzenia jest zastosowanie aptecznej maści. Niestety prawda jest taka, że w tym przypadku działanie samej maści może okazać się niewystarczające, by skutecznie przeciwdziałać bliznom. O ile przy przebarwieniach potrądzikowych wybrany krem lub maść o odpowiednim składzie może pomóc nam całkowicie pozbyć się problemu, o tyle w przypadku blizn preparaty kosmetyczne mogą stanowić jedynie uzupełnienie bardziej specjalistycznych zabiegów. Przy leczeniu blizn warto przede wszystkim postawić na stosowanie maści, która pobudzi skórę do regeneracji i szybszego gojenia się. Maść lub inne preparaty kosmetyczne na blizny okazują się jednak bardzo przydatne w pierwszym etapie ich powstawania - działanie silnych składników aktywnych w wybranych preparatach kosmetycznych zapobiegnie pogłębianiu się zmiany i sprawi, że będzie ona łatwiejsza do całkowitego usunięcia w przyszłości. Pamiętajmy też o tym, że skuteczność wybranych metod usuwania blizn zależy od naszego wieku - u młodych ludzi, u których fibroblasty produkują naturalnie dużą ilość kolagenu, zadanie to jest znacznie ułatwione niż w przypadku osób po 30. roku życia. Co na blizny po oparzeniu? Blizny po oparzeniu są tym rodzajem blizn, które goją się najdłużej i są bardzo trudne do usunięcia. Aby jednak zwiększyć swoje szanse na łatwe pozbycie się blizny po oparzeniu, właściwą pielęgnację należy rozpocząć już w pierwszych dniach zabliźniania się rany. Szybka reakcja sprawi, że blizna będzie mniejsza i jaśniejsza, a dzięki temu też mniej widoczna. W tym przypadku potrzeba jednak bardzo dużo cierpliwości i wytrwałości, bowiem gojenie się blizny po oparzeniu może trwać nawet kilka miesięcy (wszystko w zależności od głębokości zmiany). Pielęgnacja blizny po oparzeniu powinna odbywać się przy pomocy wyciągu etanolowego z cebuli, alantoiny i heparyny sodowej. Są to substancje, które wpływają na metabolizm tkanki łącznej i zapobiegają powstawaniu nieestetycznych blizn. Dobrze, by wybrane preparaty zawierały też witaminy C i D, a także wyciągi z niektórych roślin leczniczych (nasion lnu, nagietka lekarskiego, olej z nasion róży), które działają przeciwzapalnie, ułatwiają gojenie się ran, rozjaśniają blizny i redukują wypukłość blizn po oparzeniach. Wszelkie kremy i maści na blizny po oparzeniu należy regularnie wcierać w świeżą bliznę, by po kilku tygodniach i miesiącach zauważyć widoczną poprawę. Zawarte w kosmetykach składniki aktywne będą stopniowo zmiękczać i rozluźniać tkanki bliznowate, a tym samym przywracać skórze zdrowy wygląd. Pamiętajmy jednak o tym, że wybrane zabiegi kosmetyczne mają na celu jedynie zmniejszenie widoczności blizny, nie zaś jej całkowite usunięcie. Im mniejsza i jaśniejsza blizna, tym szybciej i łatwiej usuniemy ją w całości przy pomocy bardziej specjalistycznych metod, np. peelingów chemicznych, mikrodermabrazji, lasera czy zabiegu chirurgicznego. Kolagen naturalny na blizny: opinie Na blizny różnego rodzaju (potrądzikowe, pooperacyjne, po oparzeniach lub cesarskim cięciu) bardzo dobrze działa również naturalny kolagen. Kolagen rozjaśnia i zmiękcza blizny, a także wygładza stwardniałą i przerośniętą tkankę blizn, co dodatkowo wpływa bardzo korzystnie na strukturę kolagenu zawartego w skórze. Kolagen najlepiej zastosować już na samym początku, gdy blizna dojrzewa - to pozwoli nam realnie wpłynąć na jej wygląd. Fibroblasty, czyli komórki naszej skóry produkujące kolagen, zostaną odpowiednio pobudzone do działania przez dostarczanie im kolagenu z zewnątrz. Ta metoda pozwoli uporządkować włókna kolagenowe i wyraźnie wygładzić strukturę skóry. Stosując kolagen naturalny na blizny, musimy jednak pamiętać o regularnym wykonywaniu peelingu - złuszczanie naskórka pozwoli lepiej przygotować skórę na kolagen i sprawić, że będzie on skuteczniej wchłaniał się w głębokie warstwy skóry. Dla wspomagania procesu powstawania nowych włókien kolagenowych, przydatny okaże się naturalny kwas askorbinowy, czyli witamina C. Przy procesie gojenia się ran nasz organizm potrzebuje mocno podwyższonej dawki tej substancji, bowiem witamina C aż ośmiokrotnie zwiększa budowę młodych włókien kolagenu. Gdzie możemy dostać naturalny kolagen na blizny? Spotkamy go przede wszystkim w specjalistycznych sklepach lub gabinetach kosmetycznych. Zanim zdecydujemy się na zakup naturalnego kolagenu, upewnijmy się, czy pochodzi on z zaufanego źródła i jakie skutki uboczne może on wywołać na naszej silikonowe na blizny Innym skutecznym sposobem na usuwanie blizn różnego rodzaju mogą być specjalne plastry silikonowe, które nakleja się na bliznę, a zawarte w nich substancje aktywne skutecznie wygładzają i rozjaśniają szpecące zmiany. Silikonowe plastry można stosować w przypadku leczenia blizn pooperacyjnych, poparzeniowych, po cesarskim cięciu i po urazach. Plastry zmniejszają widoczność świeżych i dojrzałych blizn (powstałych nawet kilka lat wcześniej) i są odpowiednie zarówno dla dzieci, jak i dorosłych. Plastry mogą być stosowane także jako środek zapobiegający przekształcaniu się blizn w bliznowce, które są znacznie trudniejsze do usunięcia. Innowacyjna struktura plastrów, zawierających specjalny żel silikonowy, jest zbliżona do zdrowej ludzkiej skóry - zapewniają one odpowiednią elastyczność i przepuszczalność tlenu, a dodatkowo zapobiegają procesowi nadmiernej utraty wody. Te cechy pozwalają również redukować wszelki dyskomfort związany z posiadaniem blizny, np. ból, swędzenie, uczucie ciągnięcia. Dzięki temu, że plastry silikonowe są kompatybilne z naszą skórą, mogą być także stosowane przez alergików. Bardzo dużą zaletą silikonowych plastrów na blizny jest to, że są cienkie i przezroczyste (a tym samym praktycznie niewidoczne na skórze), dopasowują się do anatomicznych kształtów ciała i charakteryzują się bardzo dobrą przyczepnością. Czas terapii plastrami silikonowymi uzależniony jest od wielu różnych czynników - w tym wielkości, głębokości i rozmiaru blizny, wieku czy uwarunkowań genetycznych. Zazwyczaj potrzeba jednak około 1-2 miesiące terapii przy bliznach świeżych oraz 3-6 miesięcy przy bliznach dojrzałych, by uzyskać zadowalające rezultaty. Jeden plaster nosi się zazwyczaj przez 3-5 dni, jednak po każdej dobie należy go zdjąć, przemyć bliznę neutralnym mydłem, osuszyć i ponownie nałożyć go na skórę. Przebarwienia: rodzaje przebarwień i ich metody usuwania Plamy i przebarwienia na twarzy to zaraz po bliznach jeden z częstszych problemów klinik medycyny estetycznej. Istnieje wiele różnych przyczyn powstawania przebarwień (przebyty trądzik, problemy hormonalne, działanie słońca), a tym samym wiele sposobów na ich usuwanie. Duża ilość metod stosowanych przy usuwaniu blizn sprawdza się również przy przebarwieniach, dlatego mając do czynienia z obydwoma rodzajami tych niedoskonałości, warto postawić na takie preparaty pielęgnacyjne lub zabiegi dermatologiczne, które pozwolą nam podejść do tych problemów kompleksowo. Na jakie zatem metody usuwania przebarwień warto zwrócić uwagę? Kosmetyki wybielające ze składnikami hamującymi aktywność komórek barwnikotwórczych i przeciwdziałającymi rozprzestrzenianiu się melaniny w skórze. Często zawierają one dodatkowe substancje złuszczające. Kosmetyki rozjaśniające najlepiej sprawdzą się przy usuwaniu piegów posłonecznych i ostudy. Maści lecznicze od dermatologa, które działają nieco silniej niż kosmetyki wybielające. Zawierają one takie substancje, jak: kwas azelainowy, kwas kojowy, hydrochinon czy tretynoinę. Po maści warto sięgnąć w przypadku przebarwień po trądziku, a także ostudy. Peeling chemiczny polegający na złuszczaniu naskórka przy pomocy kwasów. Zabieg ten pobudza pierwsze warstwy naskórka i pobudza skórę do regeneracji, by po czasie skórę z przebarwieniami mogła przykryć zdrowa tkanka. Tradycyjny peeling sprawdza się przy przebarwieniach zlokalizowanych płytko pod skórą. Głębokie przebarwienia można jednak postarać się usunąć przy pomocy silnie działającego kwasu trichlorooctowego. Niektórzy pacjenci borykają się w bliznami po ospie, które są niechcianą pamiątką i pozostałością po krostach. Mimo, że nie są one groźne dla zdrowia, to stanowią defekt estetyczny, którego wielu pacjentów nie chce zaakceptować. Ospa to choroba zakaźna, charakteryzująca się wykwitami skórnymi, które przybierają postać
Blizny to nieprzyjemne pozostałości po różnego rodzaju zranieniach i wypadkach. Ślady w postaci blizn często szpecą i powodują dyskomfort psychiczny oraz fizyczny. Można jednak przyczynić się do ich zmniejszenia, usunięcia czy „zatuszowania”, wystarczy odpowiednio o nie zadać? Jak to zrobić? Dbanie o bliznę należy rozpocząć po zagojeniu się rany. Jednak odpowiednie dbanie o samą ranę może przyczynić się do późniejszego wyglądu blizny, więc już na samym początki należy pielęgnować zmienione miejsce. Początkowo blizna jest czerwona, ale stopniowo jaśnieje i przybiera kolor skóry lub jaśniejszy. „Najlepsza” blizna to wąska linia, która nie jest zgrubiona, wklęsła, twarda i wyróżniająca się mocno na tle skóry. Niestety takie blizny są rzadkością przez nieodpowiednie dbanie o bliznę. Jak domowymi sposobami dbać o bliznę? Sposobów dbania o blizny jest kilka, warto wykorzystywać je jednocześnie, aby jak najlepiej „zająć” się pozostałościami po ranach. Każda blizna jest inna, co wynika ze sposobu jej powstania, może to być oparzenie termiczne, rozcięcie, zadrapanie, trądzik. Wyróżniamy blizny pooperacyjne, po cesarce, po skaleczeniach, po stłuczeniach, rozstępy. Każda z nich wymaga pielęgnacji. Warto stosować domowe sposoby na blizny:- masaż- przyśpiesza rozpad tkanki włóknistej- ucisk- powoduje miejscowe niedokrwienie tkanek, ograniczenie aktywności fibroblastów oraz degenerację kolagenu- nawilżanie i natłuszczanie- zastępuje skórze produkcję sebum i uelastycznia skórę. Warto wybrać do tego oleje i masła, a także nawilżające balsamy- stosowanie wyciągu z cebuli morskiej- pomaga w produkcji kolagenu, poprawia wygląd skóry. Stosować tylko na zagojoną ranę- stosowanie opatrunków hydrożelowych i silikonowych- tworzą powłokę nad blizną, która pomaga w regeneracji skóry, rozjaśnia i spłaszcza wypuklenia- stosowanie maści i żeli na blizny- najlepsze są z zawartością alatoniny lub heparyny Jak wybrać żel na blizny? Na rynku dostępnych jest wiele produktów specjalistycznych wspierających leczenie blizn. Jednak wybierając odpowiedni preparat, należy skupić się na jego składzie. Najlepiej zadziała produkt, który będzie zawierał heparynę i alatoninę. Żel na blizny Contractubex jest dobrym i trafnym wyborem. Zawiera substancje czynne, które wspomagają proces gojenia się skóry, posiadają właściwości przeciwzapalne, bakteriobójcze, zmniejszają obrzęk i bliznę, pobudzają regenerację komórek, rozluźniają tkankę blizny. Żel zawiera heparynę, alatoninę i wyciąg z cebuli, czyli najważniejsze składniki mające wpływ na blizny. Stosowanie jest łatwe i skuteczne, wystarczy nałożyć odpowiednią ilość na bliznę i masować do wchłonięcia się produktu w skórę, przy większych i stwardniałych bliznach można zrobić opatrunek i pozostawić na całą noc. Żel stosuje się dopiero po zagojeniu rany, kiedy odpadną wszelkie strupki, a rana będzie zamknięta. Pielęgnacja i leczenie blizn to długotrwały i monotonny proces, ale owocny. Dzięki systematyczności i zastosowaniu odpowiednich sposobów blizna z czasem staje się mniej widoczna i wyróżniająca się, dzięki czemu odzyskujemy komfort. Nie warto pozostawiać blizn bez pielęgnacji, które będą nie miłą pamiątką na całe życie. Macie jakieś blizny? W jakie sposób dbacie o swoje blizny?
Zespół cieśni nadgarstka - leczenie zachowawcze Jeśli chory trafi do ortopedy w początkowym stadium choroby, być może wystarczy leczenie nieoperacyjne. Polega ono na krótkotrwałym unieruchamianiu ręki w ortezie w celu zlikwidowania obrzęku i stanu zapalnego ścięgien, przyjmowaniu niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ
turkuc podjadek Użytkownicy Posty: 1 Rejestracja: 7 mar 2019, o 10:08 Rozcięcie i szwy Dzień dobry wszystkim! 3 dni temu rozciąłem sobie lewe przedramię nożem, mam tam 3 szwy i zastanawiam się, czy po ich zdjęciu ta skóra będzie taka wypukła? Zastanawiam się również, czy nie zdjąć ich już bo z tego co widać ładnie się to zrosło. Pozdrawiam wszystkich! Załączniki CentrumSynergiaCH Użytkownicy Posty: 194 Rejestracja: 5 mar 2018, o 22:14 Re: Rozcięcie i szwy Post autor: CentrumSynergiaCH » 13 mar 2019, o 15:44 witam, szwy można ściągną bezpiecznie po 10 -14 dniach od operacji. Samemu nie radze. Blizna bedzie sie przebudowywac przez rok wiec narazie musi byc opuchnieta. cierpliwości. pozdrawiam groszka Użytkownicy Posty: 75 Rejestracja: 1 sie 2017, o 21:48 Re: Rozcięcie i szwy Post autor: groszka » 27 cze 2019, o 17:39 Lepiej samemu szwów nie ściągać, bo jak rana nie jest dobrze zabiźniona to może sie rozejść. A jak nie chcesz mieć wypukłej blizny to od razu warto po zagojeniu używać plastrów silikonowych, pomogą bliznę rozjaśnić i spłaszczyć i nie będzie takiego uczucia ciągnięcia. 1 Odpowiedzi 880 Odsłony Ostatni post autor: CentrumSynergiaCH 26 paź 2020, o 16:11 0 Odpowiedzi 926 Odsłony Ostatni post autor: Asystentka 19 lis 2016, o 11:50 1 Odpowiedzi 1157 Odsłony Ostatni post autor: carboczar 8 sty 2017, o 19:39 3 Odpowiedzi 1657 Odsłony Ostatni post autor: dimedicus 4 gru 2015, o 11:07 1 Odpowiedzi 1152 Odsłony Ostatni post autor: CentrumSynergiaCH 15 maja 2019, o 12:18 wykluczenie innych przyczyn bólów głowy. Leczenie klasterowego bólu głowy. Klasterowe bóle głowy nie wykazują tendencji do ustępowania z wiekiem, dlatego bardzo ważne jest efektywne leczenie schorzenia. Terapia KBG opiera się na trzech strategiach. Pierwszą z nich stanowi zwalczanie pojedynczego napadu (tzw. postępowanie doraźne).Łysienie bliznowaciejące obejmuje swym zasięgiem grupę schorzeń, które powodują utratę włosów. Kwestią problematyczną jest to, że proces bliznowacenia jest niezwykle trudny do zatrzymania, pomijając już kwestię tego, że uszkodzonych miejsc nie da się naprawić. Można je ewentualnie przeszczepić lub postarać się o usunięcie przyczyny schorzenia, a wówczas być może choroba ustąpi. Jest to bardzo rzadki symptom dotyczący rozwoju skóry głowy. Wywołują go takie czynniki jak urazy i infekcje. Możliwe jest też występowanie objawów łysienia bliznowaciejącego w otoczeniu grupy wad rozwojowych. Schorzenie powoduje niszczenie torebek włosowych oraz zastępowanie ich tkanką łączną włóknistą. Tutaj właśnie rodzi się pytanie: w jaki sposób blizna zagraża mieszkom włosowym? – Otóż, sprawa jest bardzo prosta. Tkanka łączna włóknista zajmuje mieszki włosowe samoistnie bądź dopiero wtedy, gdy w jakiś sposób zmusimy mieszki do rozpoczęcia procesów naprawczych. W domyśle oznacza to, że pierwotnie muszą zostać uszkodzone. Dokładnie tak się dzieje. U podłoża rozwoju choroby leży proces zapalny. Oznacza to, że komórki immunologiczne naszego organizmu przybywają w określone miejsce i tu starają się walczyć z organizmami patogennymi czy też zabezpieczyć zranioną powierzchnię ciała. Makrofagi, jakie przybywają w miejsce zranienia, są komórkami żernymi, czyli takimi, które pochłaniają patogeny, a nawet i nasze własne jednostki, które w ich domyśle, są zajęte przez „obcych”. Inne z kolei, wytwarzają cytokiny inicjujące zapalenie, czyli spodziewać się należy, że wytworzone toksyny zniszczą wszelakie życie na powierzchni skóry głowy, ale łącznie z komórkami tworzącymi powłokę ochronną i z mieszkami włosowymi, z których wyrasta włos. W uszkodzonych miejscach dochodzi do zabliźnienia rany, ale już niestety nie przez taką tkankę, jak ta która pierwotnie ją pokrywała, ale przez tkankę łączną włóknistą. Teoretycznie nie jest to złe rozwiązanie, gdyż na pewien sposób tkanka włóknista jest bardziej wytrzymała, ale… Kto z nas chciałby być łysy? Zeszkliwiały kolagen obecny w mieszkach włosowych nie pozwala włosowi wykiełkować. OBJAWY Pierwszymi objawami świadczącymi o rozwoju choroby są swędzenie, pieczenie i wrażliwość na dotyk. Ponadto czasem pojawiają się też rumieniowe plamy, zwłaszcza wtedy, gdy u podłoża leży zakażenie pasożytami (toczeń rumieniowaty). Potem pojawiają się „drobne łysinki”, które z biegiem czasu jeszcze się powiększają. CZY ŁYSIENIE BLIZNOWACIEJĄCE JEST GROŹNE DLA ZDROWIA? Choroba, a raczej zespół objawów chorobowych, o jakich mowa, nie jest stanem zagrażającym zdrowiu ani życiu, ale jeśli już zauważymy pierwsze objawy łysienia, warto udać się do specjalisty. Łysienie bliznowaciejące to oznaka, że w naszym organizmie toczy się stan zapalny, który na ogół jest powiązany z występowaniem pasożytów. Oczywiście, przyczyną może być także przebyty uraz, np: głębokie rozcięcie skóry głowy, oparzenie czy odmrożenie, ale niewykluczona jest także choroba autoimmunologiczna. W celu dokonania diagnozy należy czym prędzej udać się do lekarza dermatologa-trychologa, a następnie wykonać wszystkie specjalistyczne badania.
Łuszczyca skóry głowy to nawracająca choroba immunologiczna. Ma charakter przewlekły – wyleczenie epizodu łuszczycy nie oznacza, że choroba nie powróci. Leczenie przedłuża jednak okresy remisji choroby oraz łagodzi przebieg nawrotów. Najbardziej charakterystycznym objawem choroby jest występowanie łuszczących się wykwitów